Triathlon algemeen

Mijn vorige post was een beetje brommerig, maar ondertussen lijkt het allemaal wat in mijn voordeel te kantelen. De badkamerverbouwing gaat nog steeds door en dat is nog steeds ontregelend, maar het is koeler, mijn triathlonfiets was al binnen een dag gerepareerd (dank, Jansen Wielersport!) en ik had vandaag een probleem dat goed uitpakte voor m’n sporten: vanwege de treinproblemen bij Rotterdam ben ik niet naar Den Haag gegaan, ik heb vanuit huis gewerkt. Dat was qua werk minder prettig, maar zo had ik wel tijd om te trainen. Zodoende deed ik m’n eerste krachttraining en blokjes op de triathlonfiets. Dat was mijn 4e trainingsdag op rij, dus er lijkt schot in te komen.

Belangrijker nog was wat ik me kort na het schrijven van die vorige post realiseerde: ik kan er moeilijk over doen, maar het is ook simpelweg zo dat ik me beter voel als ik wél regelmaat heb in m’n sporten. Dat ligt aan 2 dingen: enerzijds het effect van het sporten zelf, voor lichaam en geest, en anderzijds het gegeven dat níet sporten een symptoom is van dat er iets niet klopt in m’n leven op dat moment. Te druk, te chaotisch, te veel ‘gedoe’, te heet. Allemaal dingen waar ik me sowieso niet beter van ga voelen. Daar was vorige week even niet zo veel aan te veranderen, en aan dat laatste lukt dat sowieso niet, maar als het lang niet lukt om regelmaat in mijn sporten te krijgen, moet ik iets veranderen aan wat ik wél kan beïnvloeden. Dat inzicht hielp me meteen bij een paar agenda-keuzes voor de komende tijd.

Het komt wel goed dus. Ik ben weer lekker aan het sporten. Kom maar op met die triathlons!

Ik had onlangs een paar lastige aankopen, in de zin van: gepaard gaand met zoeken, twijfelen, wikken en wegen. Ik schreef hier al dat m’n sporthorloge stuk was, na 6 jaar trouwe dienst – is dat lang genoeg eigenlijk, is dat wat je mag verwachten? Ik heb nog contact gehad met de klantenservice van Polar en het op hun advies een tijdje in een sopje laten weken (in een voerbakje van hamster Taco!).

Maar dat hielp niet, en eerder de naaimachineolie ook niet. Het is echt mechanisch stuk en dat is niet te repareren. Einde oefening. En de Vantage M is niet meer verkrijgbaar.

Nou stel ik enerzijds hoge eisen aan een sporthorloge: het moet al m’n sporten fatsoenlijk registreren, inclusief triathlons. Dat betekent dat het een multisporthorloge moet zijn. Waaraan een sensor te koppelen is om m’n vermogen op de fiets te meten. Daarbij moet het dan ook nog niet al te lomp zijn, op mijn dunne pols.

Anderzijds wil ik juist een heleboel dingen niet die horloges tegenwoordig wel kunnen. Ik wil er niet mee naar muziek luisteren, berichten erop lezen of ermee betalen. En ik wil ook niet dat mijn horloge me vertelt hoe ik me voel (herstel, slaap) of wat ik moet doen (trainingsprogramma’s). Of dat het de dokter vervangt (ECG-meting enzo). Daar wil ik dus ook allemaal niet voor betalen. (Over het nadeel van al dat tellen en meten enzo van horloges en aanverwanten las ik overigens onlangs een geweldige column: het is de doodsteek van vreugde).

Het was handig om Polar trouw te blijven, vanwege het platform. En m’n Vantage M is goed bevallen, misschien op het zwemmen na: in het zwembad altijd baantjes te weinig, en in het open water te veel afstand. Maar daar kan ik wel mee leven.

Zo kwam ik uit op een Polar Pacer, mooie aanbieding van de MediaMarkt (zo’n € 40 minder dan waar-ie nu voor te koop staat daar). Wit weer, en o, wat lijkt het op m’n oude Vantage! De bediening is hetzelfde en ik kon een boel gegevens in één klap importeren. Instellen was zodoende een fluitje van een cent. Ik moest ‘m nog wel wat dingen afleren (zoals m’n slaap meten), maar al met al is het zo een redelijk smooth overgang.

Het horloge doet het goed. Het lijkt erg op de Vantage – inclusief het matige banen tellen helaas, maar daar zit ik niet erg mee. De batterij gaat duidelijk langer mee, dat is fijn. Wel moet ik in de app gedetailleerde grafieken over m’n verbranding negeren. Dus dat ik bij het zwemmen 1 % eiwit zou hebben verbrand, haha. Dat soort metingen zijn buiten het laboratorium een totale slag in de lucht, en wat dan nog: kan je niks mee. Maar dat is in de app; het horloge zelf heb ik zo kunnen ‘dresseren’ dat ik, beter dan bij het oude, geen dingen in beeld krijg die ik niet wil.

Lastiger was het verhaal schoenen. Ik ben al een tijdje op zoek naar nieuwe fietsvakantieschoenen. De oude (links op de foto hieronder) zijn afgetrapt, na meer dan 10 jaar gebruik: de zool komt los van het bovenwerk. Het lastige aan fietsvakantieschoenen is dat ik er enerzijds lang op moet kunnen fietsen, ook onder zware omstandigheden (klimmen, hitte), en dan ik er anderzijds ook een beetje fatsoenlijk op moet kunnen lopen. Niet lang, maar wel genoeg om boodschappen te doen en even rond te kijken in een stadje ofzoiets. Mijn voeten zijn nogal prinsesjes op de erwt en helemaal beoordelen kan ik schoenen pas als ik ze goed heb beproefd.

In december kocht ik de blauwe, 2e van links. Ik bleef erover twijfelen. Wat in de winkel hun sterke punt was (veel steun), was in de praktijk ook  hun zwakte: net wat beperkend/benauwend. Toen ik tijdens een wat langere testrit brandende voetzolen kreeg, wist ik: ik moet verder zoeken.

Zodoende gingen manlief en ik naar de Fietsvoordeelshop in Goes. Die stopt met het sportieve segment en heeft daarom een serieuze ramsj: 75 % korting, en op de roze (3e) zelfs nog meer omdat die een beetje beschadigd zijn. Samen kochten we 3 paar schoenen, een helm en een Ortlieb boodschappentas voor € 150, de nieuwprijs van de rechterschoenen!

Blij mee, maar ik moest ze nog wel beproeven natuurlijk. Helaas… Van de zwarte kreeg ik op een langere rit hartstikke zere voeten: brandende voetzolen en pijn. De roze fietsen goed maar doen pijn als ik loop, zelfs al is dat maar een paar stappen. Die pijn is in beide gevallen op die uitstekende knokige stukjes van m’n voeten, zie pijl. Dat is eerder ook wel eens een probleem geweest, maar het lijkt wel alsof die plekken gevoeliger worden. Ik weet dat je bij het ouder worden, en zeker als vrouw, ‘kussentjes’ verliest onder je voeten waardoor die kwetsbaarder worden, misschien geldt dat voor de zijkant ook? En heb ik daardoor ook  meer last van voetenbranden?

Lastig. Ik heb vervolgens hulp gezocht van een schoenmaker in Goes, waar ik eerder ook al m’n hardloopschoenen succesvol had laten oplappen toen daar een teennagel doorheen ging piepen. Die heeft m’n oude schoenen gerepareerd, dat was spannend maar het ging toch nog net, en de roze opgerekt precies op de plek van die knokige botjes. Ook dat is geslaagd, en sindsdien heb ik keuzestress: ik kan kiezen uit twéé paar schoenen! Nouja, ten opzichte van net ervoor is dat een luxeprobleem.

En toen kwam de buurman ineens ook nog met een tip voor winterschoenen. Die sluimeren al jaren op m’n verlanglijst ergens, en zeker als ik nog eens een Festive 500 wil doen, is het toch echt verstandig. Desalniettemin was het er nog nooit van gekomen; ook dit leek me een lastige aankoop. De buurman zag die NW-schoenen en vertelde dat hij net van dat merk winterschoenen had gekocht bij Futurum, met een mooie korting. Nu is het moment daarvoor natuurlijk, ook al gebruik ik ze dan de eerste maanden niet. Ik heb de zijne gepast en op basis daarvan mijn maat gegokt (ik durf amper schoenen te kopen zonder te passen, het is zo’n gok, en aan terugsturen heb ik een hekel). Goed gegokt, blij mee! Althans, voorlopig. Ik heb ze nog niet beproefd, dat komt komende winter pas.