Welkom (sticky)
Ik ben dit weblog eind 2014 begonnen. Het heette toen ‘Op weg naar een hele triathlon op mijn 50e’. Op 28 augustus 2016 volbracht ik die, de Ironman van Vichy. Hier staat het verhaal van die dag, nog steeds een hoogtepunt van dit weblog.
Erna ben ik doorgegaan met schrijven over mijn eigen belevenissen, vrouwensport en trainingszaken. Ik werd trainingsbegeleider, ik triathlon nog steeds, en ik schreef een boek. Rond de verschijningsdatum is dit weblog dan ook verhuisd naar hier, de site bij dat boek. Ik blog hier vrolijk verder.
Wees welkom, neus lekker rond op dit weblog, ik heb geprobeerd het leuk én informatief te maken. Als je wilt reageren, doe dat – vind ik leuk!
Actiefoto’s triathlons Hulst en Zierikzee
Bij de posts over de triathlons had ik geen actiefoto’s: we stonden er nog niet op (Hulst), of alleen op betaalde foto’s (Zierikzee). Maar ondertussen zijn er wat opgedoken – met dank aan de fotografen! Een serietje van mijn aankomst van het fietsen in Hulst (maar nog steeds geen foto’s van Henk):
En manlief heeft een fietsfoto van me opgediept van Zierikzee (met een paar van hem ook, toch wel):
Te zien is dat ik in Hulst een extra shirtje had aangetrokken omdat het fris was.
Triathlon Zierikzee: altijd wat 😀
Vanwege de afgesloten Zeelandbrug is Zierikzee op het ogenblik best een eind rijden, maar toch is het de meeste ’thuis’-triathlon van allemaal. Qua afstand, maar ook omdat we daar in 2023 voor het eerst deelnamen een paar dagen nadat we ons huis kochten en dus wisten dat ze Zeeuwen zouden worden. Ik was toen euforisch maar ook ontzettend verstrooid, met slechte wissels tot gevolg. Een jaar later was het hondeweer. En dit jaar was ik niet helemaal fit. Zo is er altijd wat. Maar het is ook altijd leuk!
Niet helemaal fit? Ja, de buikpijn van laatst had nog een nawee van een dag, urgh – zo gaat dat wel vaker, en ook vorige week had ik er nog 2 dagen last van. Donderdag en vrijdag voelde ik me hartstikke fit, maar gister niet. En dan weet ik: ik kan het gaspedaal minder ver indrukken. Eigenlijk viel het nog niet eens tegen. Ik heb met 5 Watt NP minder gereden dan vorige week in Hulst, daar waar ik eigenlijk het effect van 5 Watt meer op mijn lopen wilde uitproberen, maar dat zat er niet in. En ik liep nu net boven de 6’/km, maar dat kon ik wel aardig volhouden.
Zwemmen was okee gegaan, behalve dat ik last van had van de drukte in het krappe water. Bij die massastarts (vorige week was rolling start) speelt dat me wel vaker parten: er sprinten er als gekken weg, wat ik niet kan, maar die liggen dan na een paar minuten voor Pampus, en daar moet ik dan allemaal voorbij. Enerzijds is inhalen wel een kick, zeker kort na het gevoel van ‘help, ik lig laatste’, maar ik had in de Zierikzeese haven gewoon te weinig ruimte. Desalniettemin: 21 minuten is okee.
Toen volgde een lastige wissel, vooral door het pleuriseind lopen met m’n fiets en op m’n plaatjes door smalle tussenruimte over kasseien en slecht liggende klinkers:
Foto na afloop; tijdens de wissels stonden er links en rechts fietsen. Of er slingerde nog een wetsuit rond enzo.
Maar nou ben ik wel uitgeklaagd, geloof ik, of nouja, op de fiets zag ik vrij veel stayeren en deelnemers zonder rugnummer (?). Maar veel meer dan dat genoot ik van het prachtparcours. Bij het zwemmen ook al, hoor, want dat krappe zwemwater, dat is wel een prachtige oude haven, met toren, kades, bruggetje, historisch ogende schepen…. Fietsen is deels buitendijks langs de Oosterschelde. En lopen is ook weer langs die haven en bovendien met een heleboel publiek. Heel sfeervol, en met een boel deelnemende bekenden, hier uit de buurt maar ook van Schouwen, de Hoeksche Waard en Rotterdam was het ook supergezellig. Het was ook prima weer: beetje wind bij het fietsen, perfect loopweer waar het eerder op de dag warm was.
Uiteindelijk finishte ik in 2:44:11, 3e van 7 D50+, snelste van de 2 60+’ers. Allemaal niet verkeerd. Naar omstandigheden was ik dan ook tevreden. Zeker ook met m’n mooie medaille:
Zoals gebruikelijk snoep en ander lekkers na de finish. Ik hoefde niet heel lang te wachten op manlief. Die was 5 minuten na mij gestart en deed daar nog 3 minuten bij – heb ik hem alweer verslagen (;
Het was wel lang rijden terug naar huis. Met zo’n late start (half 4) werd het ook al best wel laat, in het donker thuis zelfs. Opruimen deden we dus pas vandaag. We keken op video naar hoe Vollering wereldkampioen werd. Vandaag is het lekker uitrusten bij het WK voor de mannen. Maar we maakten wel nog een ommetje op onze nieuwe sokken, een van de aardigheidjes van gister:
Kwart triathlon Hulst: rommelig en leuk
Toen ik zondagochtend ergens op een blubberig weggetje in Zeeuws-Vlaanderen eenmaal goed op dreef was op de fiets en constateerde dat mijn benen het prima deden, voelde ik een steek van geluk: wat leuk is dat toch, triathlonnen! Na dik 15 maanden weer! En véél leuker dan run-bike-runnen! Mijn fietsbenen doen het na zwemmen veel beter dan na hardlopen; ik had net lekker gezwommen, ik voelde me net op tijd weer fit na een paar brakke dagen, het parcours was mooi, het was droog geworden na ’s ochtends vroeg regen en de wind was te doen na veel hardere op zaterdagavond – onze stacaravan stond er toen van te schudden.
Stacaravan? Ja, kort na het plaatsen van de vorige post zijn we vertrokken naar camping De Vogel. We hadden daar om dezelfde plek gevraagd als 4 jaar geleden: gelegen tussen wisselzone en zwemstart. Opnieuw was dat hartstikke handig. Vanaf ons balkonnetje achter was dit zondagochtend het uitzicht:
Het miezerde; wij zaten ondertussen nog lekker droog binnen, tot vlak voor de start:
Ideaal, erg relaxed starten zo, en nog een nazomers weekendje weg.
Iets minder relaxed was een beetje rommeligheid in de spullen. Henk had geen chip bij z’n materialen en ik wel een chip plus chipbandje, dat moet ik in een vlaag van verstandsverbijstering erbij besteld hebben – het is nummer zoveel, maar wel een grappige voor gebruik in Nederland:
Was in 2022 de triathlon in Hulst (toen nog Hengstdijk genaamd, dat is het dorp vlakbij; het is gemeente Hulst maar de stad is bijna 20 kilometer verderop) een volledig Vlaamse qua organisatie, dit keer was het een Vlaams-Nederlandse co-productie. De officials waren bijvoorbeeld van de NTB, maar er gold een afwijkende Vlaamse regel, namelijk dat al je spullen in een wisselbox moesten. Hier die van ons:
We hadden niet de indruk dat dat consequent gehandhaafd werd, dat was een beetje vreemd. Zo hadden mijn buren in de wisselzone geen box en zag ik variaties zoals schoenen náást de box. Tijdens onze 2e wissel liep er een official rond die aanmaande om alles in de box te doen, maar ik zag overal van alles rondslingeren. De coproductie had bovendien nog een andere consequentie voor mij, daar kom ik later op terug.
Okee, lekker gezwommen dus, 2 rondjes in de Grote Vogel. 3 minuten sneller dan 4 jaar geleden, maar dat zegt niet zo veel omdat afstand meten in open water niet zo precies is. Rolling start, daardoor geen wasmachine en slechts beperkte chaos. Water 18 graden, ik had m’n shorty alleen maar aan vanwege het wachten in de miezer voor de start. Beetje brak water, dat herinnerde ik me nog. Terwijl we zwommen, werd het droog – gelukkig.
Het fietsen, 4 rondjes in de polder, was best pittig in de toenemende wind en met zo veel nattigheid en blubber op de weg dat mijn fiets er onder het zadel achteraf zo uitzag:
Ik reed een wat hoger vermogen dan onlangs in de Hoeksche Waard (196 Watt NP),maar kwam toch een pak trager uit: 30,1 km/u. Met een totaalafstand van maar liefst bijna 46 kilometer is dit met 1u31 m’n traagste splittijd ooit in een kwart, denk ik, maar daar waren de omstandigheden dus naar. Mijn benen draaiden lekker; ik heb me wat ingehouden met het oog op het lopen. Meer dan bij een run-bike-run kon ik ‘pacman’ spelen: fietsers inhalen. Dat gaf me meer het gevoel mee te doen. De tijd vloog voorbij.
Het lopen, 5 rondjes over de camping, ging voor mijn huidige vorm supergoed. Ik had bij het begin van het trainen, 3 maanden geleden, bedacht dat er misschien nu al ongeveer 6’/km in zou zitten, en dat ik dan in mijn handjes zou knijpen. Welnu, ik liep op het bochtige parcours zelfgeklokt vlak 5’58, en ja, in die handjes kneep ik. Ik vond het heerlijk loopweer: veel zuurstof in de lucht, nog niet te warm. Ik haalde weer een paar mensen in, altijd bijzonder voor mij bij het lopen. Manlief haalde mij in, maar ik lag een rondje op hem voor en heb hem dus verslagen.
Ik finishte in 2:58:22, 8 minuten trager dan 4 jaar geleden, wat denk ik ongeveer 50-50 op het conto van de omstandigheden en van mijn vorm komt.
In mijn laatste rondje begonnen de huldigingen en ik hoorde dat het podium van de D50+ (er was geen aparte 60+) uitgesteld werd omdat die nog niet allemaal binnen waren. Dat gaf me hoop. Kort na mijn finish hoorde ik tot mijn verbazing slechts 2 vrouwen het podium op geroepen worden, en als ik het goed hoorde, was de nummer 2 trager dan ik. Huh?
Hier hoor ik bij! (foto organisatie)
Bij de tijdwaarneming gaven ze opheldering: ik stond als man geregistreerd. Ze hebben het ter plekke gecorrigeerd en in de uitslag sta ik wel als vrouw. Grappig detail: ik zou 2e geworden zijn van de 3 D50-deelnemers, en dan waren de nummers 1 en 2 zestigers die de ene vijftiger verslagen hadden. Wel heel weinig leeftijdsgenotes overigens, op 189 finishers. Ik werd 163e, manlief 171e.
Eenmaal thuis heb ik nog even gekeken en toen kon ik zien dat ik in de gegevens bij de Vlaamse bond inderdaad als man stond:
Ik heb dat bij die bond, voor zover ik me kan herinneren, nooit zelf ingevuld, dus dan hebben ze dit verkeerd overgenomen uit de NTB-gegevens ofzoiets. Jammer dat ik het niet eerder had gecontroleerd, maarja, waarom zou ik? Nouja, het kostte met het mislopen van het podium.
De rest van de middag hebben we gekeken bij de teamwedstrijden van de 4 Nederlandse divisies, die 2 aan 2 een halve sprint aflegden. Dat was leuk om te zien. Tussendoor en erna keken we ook sport, maar dan op tv: WK tijdrijden en opnieuw een dikke overwinning van Feyenoord – helaas zat Henk niet in de Kuip. We dronken er het drankje bij dat we na de finish kregen:
Helaas geen medaille – we hoorden per mail vandaag dat die niet op tijd waren geleverd ofzoiets. We staan ook niet op de foto’s, ondanks de beloofde ‘mooie fotoreportage’. Maar misschien komt er nog meer?
Al met al was het dus soms een tikje rommelig. Maar wel heel erg leuk! Ik doe nu een paar dagen rustig aan en dan komt triathlon #2!
3 dynamische tussenweken
Tussen de run-bike-run en de volgende triathlon (morgen) zaten 3 weken. Daarin gebeurde een boel: ik moest eerst herstellen van de run-bike-run, wat 4 dagen duurde (het ging pas op donderdag weer lekker) en de laatste week stond alweer in het teken van goed uitrusten en herstellen. Dus maar anderhalve trainingsweek eigenlijk, met daarin maar liefst 4 evenementen! Verdeeld over de sporten: zwemmen, fietsen en 2X lopen. Allemaal geen hoofddoelen, maar wel leuk én goede training. Tussendoor heb ik ook nog ‘gewoon’ getraind, en alles bij elkaar heb ik volgens mij nog een stevige stap gezet. Met wel wat venijn aan de staart. Dynamisch dus – een verslag.
Evenement 1
Op zaterdag de 5e waren in Wilhelminadorp openwaterzwemwedstrijden, de Ganzetrek, in het kanaal waar ik vaker zwem. Manlief en ik hebben, met maar 3 anderen, meegedaan aan de ‘uitsmijter’ ervan: de recreatieve open water challenge over 1 kilometer. Dat was leuk: die wedstrijden hebben wel een relaxed sfeertje, het weer was goed, ik heb lekker gezwommen en ik was tevreden met mijn tijd, zo’n 21 minuten. Klein detail: ik ben voor het eerst onder de brug door gezwommen. Dat mag namelijk gewoonlijk niet, er staat een zwemverbodsbord (klein maar te zien op de foto hieronder), en daar houd ik me braaf aan.
Evenement 2
De dag erna hebben we meegedaan aan de Koppeltijdrit Hoeksche Waard – die hadden we vaker gedaan en het is een van de weinig dingen die we echt samen kunnen doen: ik op de triathlonfiets voorop als gangmaker, deelnemer Henk in mijn wiel. Tussen de tijdrit- en fietscracks worden we dan met de reële tijd nog steeds laatste, met de leeftijdsbonificatie nipt een-na-laatste, en met 38’54 over een dikke 21 km (waarin ik 213 Watt NP reed) was dit niet onze snelste koppeltijdrit – maar we waren dik tevreden: het was onze best uitgevoerde koppeltijdrit ooit. In eerdere is of hij of ik wel eens kapot gegaan op het eind, en ik heb Henk ook wel eens uit het wiel gereden zonder het te merken. Dit keer was optimaal. Met wind mee moest ik iets inhouden en verder was het volle bak en dat ging mooi vlak over de 3 rondes. Henks tijd telde en hij kon zelfs nog net uit mijn wiel sprinten op het eind, terwijl ik op apegapen lag.
De rit is te volgen op de foto’s van Thom van Dijk (dank!) hieronder. De startdame links op de eerste foto vond onze tenues het mooiste van allemaal, dus die prijs hadden we meteen binnen. Op de achtergrond zie je een glimp van het andere stel van oudere man gegangmaakt door vrouw – veel jongere vrouw, en ze waren een pak sneller. Maar dat mocht onze pret dus niet drukken.
Klaar voor de start
Het vertrek
Doorkomst na 1 of 2 van de 3 rondes
Finish
Na afloop
Evenement 3
Op 11 september was de Stadsloop in Goes. Henk deed daaraan niet mee, want hij is daarvan inmiddels de wedstrijdorganisator – hij was wel vol in actie, gelukkig ging alles goed. Ik was tot het laatste moment stand-by als vrijwilliger, maar ik kon toch meelopen. Ik had al een stevige trainingsweek achter de rug, paar keer slecht geslapen, en ook op andere vlakken wat ‘gedoe’ gehad, en toen was op vrijdagavond het beste er wel van af. Ik vroeg me af of ik met moeie benen 6’/km kon lopen over 8 kilometer, dat was mijn doel. Maar slingerend tussen de gebouwen van de Goese binnenstad (mooi parcours!) maakte mijn horloge er een potje van. Ik ging daardoor te hard, blies mezelf op, moest in de 2e ronde even wandelen, balend als een stekker omdat ik dacht die 6’/km in de verste verte niet te kunne halen. En dat ook nog eens weer diep in de achterhoede, zoals dat in Zeeland zo vaak gaat.
Toen dacht ik: ik zie wel, ik laat me niet kisten, ik ga gewoon lekker lopen. En toen liep ik de resterende kilometers ontspannen in precies die 6’/km en finishte ik binnen de 48′. Daar was ik blij mee – dat ik dat kan na nog geen 3 maanden hardloop-opbouw. Ik had er ook nog 13 achter me, van de 183 deelnemers. Okee dus, alleen de manier waarop verdient niet de schoonheidsprijs: ik vond het wel een confronterende les in sporthorloge-afhankelijkheid. Ik neem mezelf voor de komende tijd een keer een 10 te lopen zonder horloge.
Het is me bij de stadsloop toevallig gelukt om op precies 0 foto’s te staan, behalve dan op de ene die Henk van me nam, binnen in de Grote Kerk die als kleedkamer dienst doet:
Het was wel ook super gezellig, want daar doen natuurlijk een boel bekenden uit de buurt aan mee.
Evenement 4
Tot slot van de evenementen was op 13 september de uitgestelde Kuiprun – van toen het er in juni te warm voor was (het was helemaal niet zo heet die dag, ik denk dat de eerlijke reden eerder was: met het oog op de hulpdiensten te kort na code rood). Nicole en ik hadden hem vorig jaar gedaan en besloten dat Feyenoordfan Henk ook ‘moest’. Dus dit keer waren we met 3. Het regende, maar verder was het gewoon lekker loopweer en een grappig evenement waarin het meer gaat om Feyenoord, voetbal en Rotterdam dan om hardlopen. Henk startte in een eerdere wave, Nicole en ik samen en we hebben samen gelopen, met af en toe een stukje wandelen tussendoor. De grote verrassing van het parcours, Varkenoord, de spelerstunnel en het rondje om het veld, was er na vorig jaar af, maar het blijft toch heel erg gaaf. Op Strava’s GPS-kaartje is de doortocht door de Kuip goed te zien:
Henk had z’n camera mee:
Waar de oorspronkelijke datum en ook vorig jaar na het seizoen waren, was dat nu anders. Het is bijzonder dat het mag, in het seizoen door het stadion hollen met duizenden lopers. Met ook nog de 0-7 later op de dag was het een mooie Feyenoord-dag! En gezellig – Nicole had ook nog roti’s voor ons gemaakt als lunch, jummie!
Hier de ‘oogst’ van de evenementen: 3 medailles (bij de stadsloop alleen een appel en water), toch altijd leuk:
En de rest
Verder heb ik ook nog ‘gewoon’ getraind. Meest memorabel vond ik de twee keer zwemmen tussen Wemeldinge en Kattendijke, met het ‘K-W-groepje’ (WhatsApp-groep die onderling afspreekt om samen te zwemmen). De eerste keer (W-K vorige week woensdag) was mijn traagste ooit, voor zover ik me herinner; de tweede (K-W afgelopen maandag) de snelste. Dat scheelde 50 %: 50 versus 75 minuten. Huh? Ja, dat zit ‘m in de omstandigheden. Het is weliswaar altijd met de stroming van het getij mee, maar de kracht daarvan verschilt. De vloedstroom maandag was sterk; het voelde als door de Oosterschelde scheuren. Er was nauwelijks wind, en wat er was, hadden we mee; de Oosterschelde was vlak en helder – erg mooi. Op de woensdag daarentegen hadden we stevige wind tegen en was het dus boksen tegen de golven – een pittig tochtje! We bleven expres dicht langs de kust, dieper hadden de golven witte koppen. Dat spel met de wind en de golven heeft ook wel wat en het voordeel van onstuimig water is dat de kwallen dan dieper zitten. Het contrast tussen deze twee keren zwemmen maakte dit openwaterseizoen nog memorabeler, en hopelijk zit het er nog niet op. Het water is nog hartstikke lekker: dik 19 graden.
Verder fietste ik een solo-ronde die ik nog niet eerder had gedaan: rond de Oosterschelde, prachtig en erg goed voor mijn hoofd. Ik reed onder andere over de afgesloten en dus stille Zeelandbrug. Op weg daarheen zag ik een echte, heuse kwals. Ik leg op mijn andere blog uit wat dat is.
Kwalsen!
Ik ben nog een keer kort wezen zwemmen in datzelfde kanaal als de Ganzetrek om weer even te wennen aan m’n wetsuit, want daar had ik sinds juni vorig jaar niet meer in gezwommen en misschien wil ik dat aan bij de komende triathlons – hangt af van de watertemperatuur. Ik heb ook nog 2 ritjes op Zwift gedaan, die tijd van het jaar komt er weer aan. De eerste rit daarvan was een zware groepstraining en die heb ik afgebroken. Combinatie van stress/slechte nacht, nog niet hersteld en gewoon een te zwaar programma. Een ‘workout’ in mijn eentje 2 dagen later ging wel goed en was leuk. Met een paar intensieve trainingen heb ik hopelijk nog wat gesleuteld aan de wat tegenvallende fietsvorm.
Nouja, en dan nog een lange, zware koppeltraining, 2 rustige techniektraining in het zwembad, een keer krachttraining en een paar keer yoga. Dat laatste schoot er in die middelste week wel wat bij in maar dat heb ik afgelopen week goedgemaakt, altijd lekker in de aanloop naar een wedstrijd. Alles bij elkaar heb ik veel gedaan, maar niet te veel, en nog een aardige stap gezet. Ik ben blij met hoe ver ik ben gekomen, na 3 maanden triathlontraining.
In deze laatste week zat helaas wel wat venijn: na een klein jaar van (bijna) afwezigheid dook m’n onverklaarde periodieke buikpijn weer eens op, en stevig ook. Die ondermijnt m’n fitheid sowieso, en ik heb er ook een paar keer slecht door geslapen. Afgelopen nacht ging dat weer goed en vandaag is het wat beter, dus hopelijk kan ik morgen wel lekker sporten.
Alles bij elkaar voel ik me een pak minder ontspannen en fit dan een paar weken geleden. Maar toen concludeerde ik: dat zegt niet zo veel over mijn prestaties of over mijn sportplezier. Ik ben benieuwd hoe het morgen gaat – mijn eerste triathlon in meer dan 15 maanden. Daar heb ik sowieso zin in!
Voetenhulp
In de laatste week van de fietsvakantie had ik last van mijn rechter achillespees, en dat is nu pas helemaal over (fingers crossed). In de tussentijd had ik er – gelukkig – bij het sporten nauwelijks last van, maar een enkele keer verstapte ik me kennelijk, meestal gewoon thuis. Dan maakte ik kennelijk een draaiende of scheve beweging, en dat veroorzaakte dan daarna een dag lang gevoeligheid. Ik merkte er niks van als het gebeurde, en af en toe een wat minder gecoördineerde stap is onvermijdelijk. Van rechte belasting kreeg ik geen last, vandaar dat ik bijvoorbeeld wel kon hardlopen. De pees ging er kennelijk geleidelijk steeds beter tegen kunnen en de laatste keer ‘auw’ is nu 4 weken geleden. Het laatste beetje slijten: een enkele keer voel ik nog iets trekken of heb ik ’s ochtends nog een piepklein beetje ochtendstijfheid, maar dat gaat steeds beter.
Het is dus vanzelf goed gekomen, nouja, met hulp van ijs, rekken en een tijdje smeren, maar ik ben tussentijds wel ongerust geweest. Nadat ik een tijdje terug uit Spanje was, kwam erbij dat het gebied onder de knokkel aan de buitenkant van mijn enkel ook gevoelig werd. Ik zat daar op een gegeven ogenblik aan te voelen, zo van: wat is het dat ik hier voel? En toen voelde ik iets uitsteken wat links niet zat en waarvan ik dacht: dat lijkt wel een puntje van een bot. Mijn masseur dacht dat ook, en toen ben ik toch maar even naar de huisarts gegaan. Die stelde me meteen gerust: ja, dat was een botpuntje, maar dat was niet de oorzaak van mijn klachten, want als ik net iets gebroken of ontwricht had, zou ik meer pijn hebben en zou het dik zijn en rood.
Okee – maar heb ik dan ooit, mogelijk lang geleden, daar iets gebroken? Nooit wat van gemerkt. Misschien loop ik al heel lang rond met een botpuntje in m’n rechterenkel, weet ik veel. Dat zijn wel gekke dingen: hoe goed ken ik mijn eigen lijf eigenlijk?
Omdat ik dacht, en de huisarts ook, dat ik misschien door mijn rechtervoet gezakt was ofzoiets, verwees de huisarts me door naar een podotherapeut. Daar ging ik met een beetje terughoudendheid heen, want ik had de ervaring dat die standaard met steunzolen als oplossing komen, en daar zat ik niet op te wachten, al was het maar omdat ik op blote voeten en birkies wil kunnen lopen. Maar ik trof een podotherapeut die daar eigenlijk ook niet zo van was, of althans: hij zag aan mijn voeten niet iets wat per se gecorrigeerd moet worden en was het wel eens met mijn aanpak van mijn voeten het zo veel mogelijk zelf laten oplossen en ze sterk houden. Daar was ik verrast door en blij mee.
De achillespees, zo dacht hij, kwam door een simpel geval van pech: ook een misstap die ik amper heb gemerkt. Op de rustdag in St. Jean-Pied-de-Port, ik kan me vagelijk herinneren dat mijn voeten niet blij waren met een middeleeuws trapje ofzoiets, maar echt erg was dat niet. Maar het heeft niet meteen goed kunnen herstellen vanwege het vele fietsen. Die gevoeligheid onder de knokkel, dat kwam door overbelasting door compenseren: ik was te veel op de buitenkant van mijn voet gaan lopen en fietsen, uit angst om die voet plat te trappen. Daar kon ik wel wat mee. Het zou wel weer goedkomen, en daar lijkt het ook op inderdaad, al duurt dat wel lang. Het bleef zo bij één, geruststellend, bezoek.
Dat was mooi allemaal, en die overbelaste buitenkant was weg zodra ik er even een paar dagen op had gelet om ‘gewoon’ te lopen en te fietsen. Maar op de fiets hield ik dan, net als eerder, het gevoel dat ik m’n rechtervoet wat te plat trapte. Ik rijd met fiets-inlegzolen, misschien moesten die toch wat steviger of hoger? Bovendien waren mijn racefietsschoenen hartstikke versleten. Ik stel het kopen van nieuwe schoenen altijd lang uit, omdat ik het lastig vind om goede te vinden en het ook altijd een heel gepruts is om dan de plaatjes er weer goed onder te krijgen. Met de moeizame zoektocht naar vakantiefietsschoenen ook nog vers in mijn geheugen dacht ik: ik zoek hulp. Zo ben ik terechtgekomen bij Lars van Pedalfit.
Dat beviel goed. Het leidde tot nieuwe schoenen, opnieuw van Lake, specialist in breedtematen en ook het merk van mijn oude racefietsschoenen en mijn triathlonschoenen (beide ooit op advies van TriPro, wat nu wel erg ver weg is om advies te gaan vragen); m’n plaatjes zitten daar net iets anders onder maar wel weer met het ophoginkje en wigje rechts waar ik al langer mee rijd, en ik heb nieuwe – standaard – inlegzolen die wat steviger zijn dan de oude. Alles bij elkaar rijdt dat super! Heerlijk om zo veel ruimte te hebben rond mijn voorvoet, het pijnpunt (letterlijk) van die vakantiefietsschoenen.
Het betekende wel ook dat ik voor de 2e keer dit jaar afscheid moest nemen van dierbare schoenen. Op dit paar heb ik veel meegemaakt, onder andere 10 jaar geleden de hele triathlon:
Dank jullie wel, schoenen! Op naar nieuwe avonturen met jullie opvolgers.
Update collectie multisport-afstanden
Ik beloofde ‘m naar aanleiding van het opvullen van de lege plek van de kwart run-bike-run: mijn collectie afstanden, aangelegd sinds mijn eerste triathlonjaar, 2011. Als er geen naam of plek achter staat, deed ik ‘m al meerdere keren, dat zijn de gebruikelijkere afstanden. Uitzondering qua gebruikelijkheid is de vrij zeldzame 1/3 triathlon, maar die deed ik desalniettemin wel al op 2 plekken: Oud Gastel en Leiderdorp.
Triathlons:
• 1/16e (Vrouwentriathlon Utrecht 2018)
• XS (Gravelines 2022: 400-10-2,5)
• 4-16-4 (Kopenhagen 2017; de 4 staat voor 400)
• 1/8e
• Sprint
• Kwart
• Olympische/standaard afstand
• 90 (Brouwersdam 2019: 1-80-10)
• 1/3e
• Mitteldistanz (Bocholt 2015 en 2017: 2-90-20, )
• Halve
• Hele (Vichy 2016).
Daarbij ook nog de 111 (Bilzen 2015 en 2016: 1-100-10), maar die telt niet helemaal mee omdat ik daar beide keren niet ben gefinisht door zwemkou of blessureleed. In totaal heb ik hem wel afgelegd, alleen niet in één keer achter elkaar.
Andere multisport:
• 1/8e run-bike-run (ook een keer vrijwillig zelfs, in Spijkenisse, 2017; de andere korte alsmede de langere twee r-b-r’s hieronder waren allemaal tegen wil en dank: vanwege afgelast zwemmen bij een triathlon)
• ¼ run-bike-run (Hoeksche Waard 2026)
• ½ run-bike-run (Luxemburg 2016)
• ‘L’ (halve) aquabike (Gravelines 2022)
• 1/8e zwemloop
Om dit nog uit te breiden qua triathlons moet ik zoeken naar niet-reguliere afstanden. Daar heb ik geen concrete plannen voor. Wel voor de 1/4e zwemloop: bedoeling is om die in het voorjaar eens een keer te gaan doen. Andere aquabikes zou ik ook leuk vinden, maar die zijn zeer zeldzaam.
3 must-reads
De afgelopen week las ik online 3 dingen die ik graag doorgeef, gevolgd door een nakomend bericht:
- Op https://indewaaier.substack.com/p/lieve-nina maakt Thijs Zonneveld terecht tamtam over het verongelukken van een jonge fietster in het bijzonder en de toenemende onveiligheid in het verkeer, leidend tot het om zeep helpen van onze fietscultuur, in het algemeen. Hij verwoordt het tragisch en mooi, vind ik, en zijn oproep is behartigenswaardig: we moeten meer tamtam maken hierover!
- Ik ontdekte een weblog waarvan ik dacht: wonderlijk dat ik dat niet eerder in de smiezen heb gekregen. Het gaat om Triathlon for Masters van Rob Heller. Hij schrijft mooie wedstrijdverslagen van bijzondere wedstrijden, zoals het WK Aquabike en een soort ultra-aquabike in de VS over de afstand van de hele triathlon. Hier en daar laat hij ook wat doorschemeren over dat al dat sporten tot spanningen leidt in zijn omgeving, jaloezie misschien – waar ik onlangs ook over schreef. Daar werd ik wel nieuwsgierig naar. Ik heb hem gemaild, nog niet teruggehoord. Wordt misschien vervolgd dus.
- Ik heb het hier vaker over de kerels van The Growth Equation waar ik fan van ben, en ik heb ook al vaker geschreven dat ik hier wel naar bijna al hun posts kan verwijzen en dat dus alleen maar doe in heel bijzondere gevallen. Welnu, onlangs schreef Steve Magness een post die me bijzonder aansprak: over wat saaiheid (verveling) eigenlijk is. We denken dat dat ‘m zit in herhaling, in steeds hetzelfde doen. Maar nee, zegt hij, het gaat om ervaren zinloosheid. Om ergens echt goed in te worden, móet je veel oefenen, en dus móet je veel herhalen. Dat is niet saai, daar moet én kun je juist van gaan houden. Het is mij uit het hart gegrepen en ik had bij het lezen herinneringen aan discussies die ik heb gevoerd over de saaiheid van rustige duurtrainingen en steeds dezelfde intervallen doen.
En dan tot slot nog de nakomer: na de halve triathlon in Klazienaveen onlangs zijn een heleboel deelnemers ziek geworden, zo las ik op Trikipedia (of eigenlijk: het dook op in manliefs algoritme). Dat is natuurlijk wat je niet wil – het ging er zaterdag in de Hoeksche Waard nog over: liever niet zwemmen dan later ziek worden. Maar vooral frappant: toen manlief en ik daar in 2019 meededen, was het ook al het geval. Ik heb toen geen last gehad, hij wel. Er komt nu onderzoek, en dat lijkt me de juiste weg: goed uitzoeken!
[ fusion_text]Ge-run-bike-run’d in de Hoeksche Waard
Afgelopen zaterdag heb ik in de Hoeksche Waard een hiaat gevuld in m’n collectie multisport-afstanden: de run-bike-run over de kwart afstand. Die ontbrak nog, terwijl ik wel al de 1/8e en de halve afstand had. Altijd leuk – ik zal m’n collectie binnenkort weer eens posten. Op één keer een 1/8e na waren al die run-bike-runs dan ook tegen wil en dank: zwemmen kon niet doorgaan. Mijn grote hobby zal het nooit worden, zo’n run-bike-run, om wat ik vrijdag al schreef: te veel lopen, en als ik heb gelopen vóór het fietsen, fiets ik minder lekker. Maar goed, naar omstandigheden ging het zaterdag best okee en het was leuk.
Wat in elk geval heel leuk was: het was een prachtparcours, vanuit manliefs pittoreske geboortedorp Strijensas…
Lopen langs de Oeverlanden van het Hollands Diep en fietsen door een mooi stukje Hoeksche Waard. Dat was fijn, en het weer was dat ook. Nouja, het woei serieus hard – in het laatste fietsrondje ging ik het zelfs een beetje eng vinden. Maar het was droog en zonnig, en in de luwte zelfs een beetje warm. We hadden veruit het beste van de dag! Het ging net spetteren toen we bij de auto waren en ’s middags heeft het waar wij waren (op bezoek bij vrienden) gegoten, hopelijk viel het in Strijensas mee voor de deelnemers aan de korte afstand.
Wat ook goed ging, is dat ik mijn wedstrijdplan kon uitvoeren: 1e loop (7,5 km) in 6’/km, fietsen (officieel 40 kilometer maar het waren er maar 36) op 190 Watt NP (werd 192, zag ik later), eten en drinken, en dan zien wat er nog in zat voor de afsluitende 5 km lopen. Dat was niet veel: duurlooptempo, 6’30/km. Dat viel een beetje tegen, en het voelde bere-zwaar. Daar speelde naast de totale loopafstand (afgezet tegen mijn getraindheid) de warmte wel een rol in en wat ik al had bedacht maar niet meer had kunnen oplossen: ik had te weinig gedronken. Ten opzichte van zwemmen droog ik bij 7,5 kilometer hardlopen in zon en wind veel meer uit, en ik kan lopend maar weinig drinken. Dus ging ik met dorst de fiets op, en meer dan de gebruikelijke 2 bidonnen had ik niet tot mijn beschikking. Dat was duidelijk te weinig: het duurde na de finish nog uren voor ik weer moest plassen. Dat is een fout, zeg maar. Ik zou niet weten hoe ik dat anders had kunnen doen, maar ik kan er niet mee zitten want ik train toch niet voor zulke run-bike-runs.
Ik liep ver in de achterhoede, heb op de fiets flink kunnen inhalen (helaas manlief net niet), bij de 2e loop weer enkele plekken verloren en ik finishte uiteindelijk in 2:33:50 als 69e van de 76 finishers (1 DNF en dan moeten er zo’n 23 oftewel bijna een kwart niet zijn komen opdagen, beetje sneu – de vele lege plekken in het parc fermé vielen op). Als veruit oudste deelneemster weer, enige D60+ – als ik het goed heb gezien, waren er 2 andere vrouwen net boven de 50 en daartussen zou ik 2e geworden zijn. Ook manlief was de oudste, hij werd 57e (2:27:00).
Ik had tussen de 23 vrouwen de 6e fietstijd 😇. Desalniettemin voelt 190 Watt NP voor mij wat onbevredigend, maarja, ik kon voelen dat het lopen eerst weg moest trekken uit mijn benen – die gingen het per rondje beter doen. Ik had het vermogen wel goed ingeschat: meer zat er echt niet in – mijn benen waren de rest van de dag kramperig en zijn vandaag (maandag) nog duidelijk niet hersteld.
We zien altijd bekenden in de Hoeksche Waard, waar manlief tot 21 jaar geleden woonde, al wordt dat wel steeds minder in een best wel jeugdig deelnemersveld. Toch wel praatje in de wisselzone, voor de start:
Erg grappig, we hadden startnummers six-seven, hier te zien samen met de mooie kleur shirts die we kregen:
(Je kon van het shirt afzien ten behoeve van een goed doel, dus ik voel me zo bijna schuldig – we wisten dat niet.)
De triathlons van deze periode zijn naast voor een boel sportplezier voor mij ook bedoeld om van te leren richting volgend jaar. Een run-bike-run is zo anders dat er niet veel lessen te trekken zijn, behalve dan eentje, naderhand, toen ik erover mijmerde: dat ik me niet topfit hoef te voelen om goed te presteren en dat, omgekeerd, me topfit voelen niet betekent dat ik in topvorm ben. Ik voel me de laatste tijd hartstikke goed, waar bijvoorbeeld vorig jaar in de belangrijkste periode van mijn seizoen de ‘sprankeling’ maar niet wilde komen. Maar ik ben bepaald niet in topvorm – wat ik ook al wist (en de getallen van zaterdag zijn ernaar). En wat teruglezend op dit blog over mijn 2 laatste goede kwart triathlons zag ik dat ik bij de een snotterend naar een PR gegaan ben en de ander was een soort seizoenstoetje waar ik niet specifiek voor had getraind. Dat relativeert. Onthouden!
Wat ik zo teruglezend wel ontdekte, is dat die goede kwart triathlons vooraf waren gegaan door het lopen van een halve marathon. Oftwel: loop-overschot helpt. Ik weet dus wat me te doen staat. Zaterdag droeg er al een beetje aan bij, dat was óók een goede training.
Maar toch jammer van het zwemmen.
(1e 4 foto’s van de organisatie; 5e gemaakt door vrijwilliger – dank!)
Weer triatleet worden: 2 schouderklopjes, 1 les
Toen ik laatst schreef dat ik me hier zou melden kort voor mijn eerste triathlon in ruim 14 maanden, dacht ik daarbij aan mijn gebruikelijke procesevaluatie net voor de wedstrijd. Kort daarna realiseerde ik me dat ik vandaag sowieso zou moeten schrijven eigenlijk, want: het is vandaag precies 10 jaar geleden dat ik finishte in de Ironman van Vichy! Dat is iets om hier te memoreren natuurlijk. Foto:
‘You are an Ironman’, 28-8-2016.
Vergeleek ik in die vorige post met vorig jaar, dit keer een vergelijking met 10 jaar geleden. Of nouja: er is op één punt een interessant verschil met 10 jaar geleden. Ik bedoel: er zijn een heleboel verschillen met 10 jaar geleden, bijvoorbeeld dat ik nu niet aan een hele triathlon zou moeten denken. Maar één verschil heeft me wel een beetje bezig gehouden: trainen voor die Ironman vroeg volledige toewijding, daar moest en mocht van alles voor wijken, en dat was deze zomer heel anders. Met consequenties vooral, gek genoeg, voor mijn fietsen. Ik leg het uit.
Net terug van vakantie keek ik vooruit naar de 2,5 maand die me restten tot morgen, en waarin ik mezelf van vakantiefietser weer in triatleet wilde veranderen. In een beetje goed presterende triatleet, want 1 kilometer zwemmen en 40 kilometer fietsen lukken me ongetraind nog wel. 10 kilometer hardlopen niet, dat had prioriteit. Verder had ik wel een beetje een beeld bij wat ik bij elk van de sporten wilde bereiken. Welnu, ik kan mezelf voor hoe ik dat sindsdien heb gedaan twee schouderklopjes geven, en ik heb een les geleerd:
Schouderklopje 1: Hardlopen
Hardlopen is gewoon goed gegaan: ik heb nu 3 keer 10 kilometer of langer gelopen, lekker en met plezier, en ook al best wel wat aan tempo gedaan in wedstrijdjes en intervaltrainingen. Naast de 4 korte wedstrijden van de JARO zomercup heb ik ook nog meegedaan met de (vanwege de hitte tot 6 kilometer ingekorte) Boulevardloop en de 6 kilometer bij de 15 van Wolphaartsdijk (ook heet, niet ingekort; foto). 
Waar ik nu sta, is ongeveer het maximale waar ik half juni op had durven hopen. Dat ondanks de hitte en de achillespeesproblemen waarmee ik thuiskwam en die nog steeds niet 100 procent over zijn (kom ik binnenkort hier nog op terug). Dik tevreden dus.
Met één ding had ik echter geen rekening gehouden, en dat is dat ik morgen niet 10 maar 12,5 kilometer moet lopen. Triathlon Hoeksche Waard wordt namelijk een run-bike-run vanwege de slechte waterkwaliteit. Oef! Echt heel erg jammer, want dat maakt het voor mij echt heel erg veel minder leuk: zwemmen gaat net zo lekker, het accent verschuift naar wat eigenlijk mijn slechtste onderdeel is en dat wordt wel erg veel zo (mijn maximale duurlooplengte was 11 kilometer), het leek me een tof zwemparcours, en als ik eerst 7,5 kilometer moet lopen fiets ik ook minder lekker en goed. Het is niet anders en het past in het plaatje van deze zomer, maar het drukt wel mijn enthousiasme.
Schouderklopje 2: Zwemmen
Zwemmen heeft mijn verwachtingen overtroffen. Daar heeft de Oosterschelde-oversteek waar ik eerder over schreef veel mee te maken: die motiveerde me om lang te zwemmen en gaf me een zwem-kick. Ik heb sindsdien ook alweer twee keer met de plaatselijke groep openwaterzwemmers Kattendijke-Wemeldinge meegezwommen en de Vlissingse Zeezwemrace volbracht. Van die laatste hieronder een foto-impressie; manlief was mee als fotograaf.
Wat zwemmen in Vlissingen bijzonder maakt: de vaargeul is dichtbij.
Algensnor en-baard?
Ervoor hadden manlief en ik trouwens nog een ‘kleine oversteek’ gezwommen die ik hier nog niet had gemeld: naar Tiengemeten en terug, voor ons heel romantisch, want dat hadden we in ons eerste weekend samen, 24 jaar geleden, ook gedaan en sindsdien niet meer.
Het is dus een toffe zwemzomer geworden! Hard gaat het nog niet, maar ik zwem wel lekker en technisch ook nog steeds wel redelijk, volgens mij, en ik heb mijn schouders sterker voelen worden. Dus ik dacht: kom maar op met die kilometer morgen! Maar helaas, dat gaat hem niet worden dus.
De les
Plan was om op de fiets het gat te dichten tussen de goed ontwikkelde rustige duur en pure kracht waarmee ik thuiskwam. Dat is niet gelukt. Aan die twee polen heb ik eigenlijk nog te veel gedaan, en aan wat er conditioneel tussenin zit (het hoog-intensieve gebied) te weinig. Het is altijd maar een momentopname, maar bij de laatste training, vorige week vrijdag, had ik de indruk dat mijn FTP nu lager is dan half juni in plaats van hoger. Dat was niet de bedoeling natuurlijk, maar in die trainingen zat duidelijk te weinig structuur:
- Ik heb een paar keer een intervaltraining opgeofferd aan een leuke tocht. Zo heb ik bijvoorbeeld in een week drie lange tochten gemaakt. Op de maandag reed ik met wat paperassen voor mijn jaarrekening en belastingopgave bij me via een heerlijke omweg via Tholen naar Dreischor, waar Marian van mijn administratiekantoor zit. Op donderdag had ik een lunchafspraak in Vlissingen en toen dacht ik: zal ik dat dan met trein of auto doen en daarna alsnog een intervaltraining? Nee, toch maar met de fiets naar Vlissingen, veel te lekker. Een paar dagen later had manlief wel zin in een gemeenschappelijk ritje dat al langer op mijn verlanglijst stond: de Keetie van Oosten-Hage route. Dat werd een week van 267 kilometer, 0 daarvan intensief. Maar wel hartstikke mooie en lekker!
- Ik had wat moeite met de uitvoering van de blokjestrainingen (4X8′ op FTP). Net terug van vakantie lukte het niet om mezelf in die mate pijn te doen; dat vraagt echt een heel andere mindset dan vakantiefietsen. Daarna had ik twee keer pech: te druk op de route en/of te harde wind voor een nette uitvoering. Als ik moet remmen en sturen of te hard ga in de meewind, krijg ik het beoogde vermogen niet voor elkaar, en daarbij ging dan ook wat frustratie daarover een rol spelen. De VO2-max-intervallen, korter en op hoger vermogen, gingen beter.
- Ik heb zware krachttraining gedaan. Dat was om de kracht van de fietsvakantie te behouden maar ik ben zelfs nog verder gekomen, verder dan in heel lang. Ik sta er nu zelfs beter voor dan in de 2 jaren dat ik me specifiek richtte op het fietsen, voor de Radweltpokal. Uiteindelijk kan ik daar ver mee komen, lijkt me, en ik heb nog verder weg liggende doelen (volgend jaar EK triathlon voor masters). Eén keer ging ik daarna een intervaltraining doen en dat is dan toch duidelijk lastig, want zware krachttraining komt echt hard aan. Mijn explosieve vermogen, dus wat ik kort maximaal kan trappen, is sinds half juni door die krachttraining wel nog toegenomen.
- Fietsen was een beetje de sluitpost van m’n trainen. Dat hardlopen, dat ‘moest’ vanwege de triathlonplannen, en voor hardlopen en zwemmen motiveerden de evenementen ook, maar met die vastliggende evenementen, daar uitgerust voor willen zijn, sowieso het broodnodige herstellen tussendoor, zeker van die hard-aankomende krachttraining, de hitte, werk (want ja, ook dat liep de hele zomer door, niet heel druk, maar toch) en af en toe ook nog andere leuke dingen (foto-impressie van een paar daarvan hieronder) was het een heel gepuzzel om de trainingsweek ‘rond’ te krijgen. Dan mocht intensief fietsen als eerste wijken, want die 40 kilometer, die lukt sowieso wel, en dan rijd ik vast nog best wel hard ook. Het deed me wel weer realiseren hoe lastig het is om 3 sporten tegelijk goed te krijgen – wat een puzzel is triathlontraining toch!
Foto die manlief maakte tijdens excursie Zeeuws Landschap naar een inlage op Noord-Beveland
Idem – je kijkt hier in een trapleuning de dijk op
Stukje varen in onze Hobie-trapkajak, voor het eerst op het Veerse meer
* * *
Nou, duidelijk, lijkt me: ten opzichte van volledige toewijding en alles laten wijken voor de triathlons die er nu aan komen liet ik juist van alles voorgaan: sporten waar ik zin in had, van de zomer genieten, leuke dingen doen, evenementen en verder weg liggende doelen.
Was dat okee? Ja, dat was helemaal okee. Het was een fijne zomer met veel lang buiten zijn (al was het soms te heet, deed de droogte pijn aan mijn ogen en maak ik me zorgen over de klimaatverandering). Ik voel me ontspannen en fit. En zo belangrijk zijn die aankomende triathlons niet, zeker niet de run-bike-run morgen. Ik wist ook al vantevoren: in 2,5 maand tijd ga ik sowieso niet op mijn best zijn. Dat heeft gewoon meer tijd nodig. Ik heb er bovendien van geleerd dat op mijn best zijn niet alleen meer tijd, maar ook meer toewijding vraagt. Die les neem ik mee voor die volgende plannen.
Maar goed, eerst morgen. Triathlon Hoeksche Waard was op het vorige parcours en onder de oude naam, Binnenmaas, de ‘moeder aller triathlons’ voor mij: de eerste die ik ooit zag toen ik manlief kwam supporteren, 24 jaar geleden (in hondenweer toen trouwens), en de eerste die ik zelf deed, 15 jaar geleden. Daar kwam nog bij dat het brandpunt van het nieuwe parcours, Strijensas, manliefs geboortedorp is. We zien er ongetwijfeld een boel bekenden. Ook zonder zwemmen is dat genoeg om naar uit te kijken, ook omdat we dat nieuwe parcours de eerste twee edities niet hadden kunnen doen (vorig jaar waren we nog op vakantie, het jaar daarvoor hadden we autopech). Ik heb me goed kunnen voorbereiden met, na nog wat materiaaltests vorige week (ook nodig na die lange triathlonloze tijd), rustige dagen met lekker veel yoga. Ik ben er dus wel klaar voor. Qua prestatie verwacht ik er niet veel van, maar hopelijk wordt het wel gewoon leuk.
Heel anders dan de taaiheid van vorig jaar
Tijdje niet geschreven, maar geen nieuws was goed nieuws: ik was gewoon lekker aan het trainen. Net als vorig jaar moest ik ‘verbreden’ na een fietsvakantie, vooral: de andere sporten weer oppakken. Ik herinnerde me van toen dat ik dat best wel taai vond, ik schreef daar een blogpost over. Ik herken die taaiheid dit jaar wel, maar ik ervaar het toch als heel anders. Het ís ook heel anders.
Wat ik herken, is dat het verbreden in het begin helemaal niet zo makkelijk is. Na dik 6 weken niet fietsen en zwemmen gaan die sporten gewoon moeizaam: het duurt een tijdje voor ik weer lekker loop en zwem. Met duurlopen heb ik de 10 kilometer ondertussen in the pocket, maar o, wat traag! Ik keek even terug en ook vorig jaar liep ik die eerste wat langere duurlopen heel traag. Hoort erbij, kennelijk.
Wat ik dit jaar duidelijk ook taai vond, was om me weer te ‘onderwerpen’ aan het meer prestatiegerichte trainen. Aan tempo’s en vermogens enzo, aan mezelf pijn doen. In dat opzicht vond ik dus zelfs fietsen een beetje taai! Want de basis is prima, maar op vakantie doe ik echt geen zware intervallen en heb ik geen enkel snelheidsdoel. Van vakantiefietser weer triatleet worden vergde dus ook een verandering van mindset.
Daarmee heb ik meteen een verschil met vorig jaar te pakken: toen had ik alleen voor hardlopen doelen, voor de andere 2 sporten niet. Zwemmen ging meteen in de onderhoudsstand, omdat ik wist dat er tussen toen (oktober) en het volgende triathlonseizoen nog een fietsvakantie zou zitten. Fietsen deed ik wel, maar met een ver weg liggend doel. Nu wilde ik 2,5 maand na thuiskomst klaar zijn voor een kwart triathlon. Dat gaf richting, maar ook druk.
Er kwam nog meer druk bij voor het zwemmen toen sportmaatje Dies aankondigde weer een oversteek van de Oosterschelde te organiseren: Yerseke-Gorishoek (Tholen). Dat doet hij 1 keer per jaar en het leek me gaaf om aan mee te doen, maar de vorige twee jaren kon ik niet. Nu was het wat krap qua opbouw: ging dat al lukken, op 1 augustus 3,3 kilometer zwemmen in zee? Met in mijn achterhoofd dat ik vorig jaar in het opbouwen een schouder overbelastte – een van de meest taaie dingen van toen. Daarvoor wilde ik van tevoren ook wel wat langer zwemmen, maar ook dat valt in de categorie ‘taai’. Ik zwalkte wat heen en weer tussen dat toch doen en denken ‘te veel druk’.
Uiteindelijk had ik een kleine week van tevoren in het open water het goede gevoel ineens te pakken en zwom ik 2,4 kilometer in een acceptabel tempo. Toen heb ik me aangemeld, en zodoende heb ik op 1 augustus inderdaad de Oosterschelde overgezwommen. Onder begeleiding van een heuse mosselkotter en in een grote groep. Ik heb er 1,5 uur over gedaan, zo lang heb ik in geen jaren gezwommen (mijn horloge gaf bijna 3,8 kilometer, het zal zo’n 3,5 geweest zijn). Maar het ging goed, ik was niet eens de laatste tussen een boel doorgewinterde zeezwemmers, en het was ontzettend gaaf. Het moment halverwege, met Yerseke en Gorishoek allebei even ver weg, vond ik tof, en de aankomst in Gorishoek was triomfantelijk. Hier sta ik helemaal links (met oranje badmuts) op de dijk van de finishplek:
Ik ben wel nog nooit zo moe geweest van zwemmen. We moesten na dat fotomoment nog even terugzwemmen naar de kotter die je op de achtergrond ziet, want de steiger was kapot. Ik was blij dat dat niet verder was dan dit! Henk was meegevaren en zette me in de allerlaatste meters op de foto:
Op de terugweg op de fiets vanuit Yerseke zwalkte ik de Postbrug op en de dag erna voelde ik me nog brak. Maar dat is ook stevig trainen natuurlijk en het was de moeite waard!
Die oversteek was wel het tofste om te doen, maar zo zijn er de afgelopen tijd wel meer dingen die het opbouwen minder taai maken dan vorig jaar. Ik schreef al over de zomercup, sindsdien was ik bij de 2e 3 kilometer 20 seconden sneller, bemoedigend.
Wat ik verder leuk vind, is om te merken hoe mijn vorm zich weer verbreedt. Hoe ik van alleen-fietser weer ook hardloper, zwemmer en yoga’er word. Zonder problemen – een deel van de taaiheid van vorig jaar zat ‘m denk ik in misschien wel het grootste verschil met nu: toen zat er tussen de fietsvakantie en weer gaan trainen 2 weken ziek met corona. Ik denk dat ik daardoor toen veel meer spierpijn had dan nu, en ook een groter ‘gat’ had in mijn fietsconditie. Dat gat heb ik nu ook wel gevoeld: ik heb een goede lange, rustige duurconditie en veel kracht in mijn benen, maar het intensieve duurgebied blijft achter. Vorig jaar was dat nog veel erger zo. Ik ben het gat nu al aan het vullen – dat zijn die zware, op vermogen gerichte intervallen op de fiets.
Wat wel ook taai is, maar op een andere manier, is dat het zo’n extreme zomer is. Dat heeft dus niet met opbouwen na de fietsvakantie te maken, maar met het weer. Er gaat regelmatig iets niet door vanwege de hitte of het wordt ingekort, en vooral hardlopen moet ik goed timen. En is het een keer niet te warm, waait het te hard: in mijn euforie na de Oosterschelde-oversteek had ik me op de valreep ingeschreven voor de Vlissingse Zeezwemrace, maar die werd geannuleerd. Woensdag nieuwe kans.
Niet heel lang daarna ga ik afbouwen en toewerken naar mijn 1e triathlon in 14 maanden, ik kijk ernaar uit! Kort ervoor meld ik me weer.
