Louise

Vorig jaar heb ik het met het plan gespeeld maar het niet gedaan, dit jaar was het ook even twijfelachtig omdat ik verkouden werd, maar ik ben er vandaag toch aan begonnen: de Festive 500. Het is een ‘challenge’ waar duizenden fietsers aan meedoen, ooit begonnen door Rapha: tussen 24 en 31 december 500 kilometer fietsen. Deze blogpost ga ik de komende dagen bijhouden als verslag. Ik verwerk er ook wat jaar-terugblik-achtige zaken in.

Vooraf: verzetje

Eerst even over het waarom wel/twijfel/niet: ik weet niet meer wanneer ik voor het eerst van de Festive 500 hoorde. Vorig jaar ging ik er voor het eerst over denken. Het leek me wel wat voor deze verder landerige tijd van het jaar, en een mooie gelegenheid om aan de rustige duur te werken met het oog op het nieuwe seizoen. Het is goed te doen: 500 kilometer in een week is zo’n beetje wat we fietsen op fietsvakantie, en dat is met bagage, klimmen en een boel eromheen. Maar wel kwetsbaar qua weer natuurlijk: 500 kilometer zwiften is te veel, al is het alleen maar voor m’n kont. Bovendien geeft juist buiten zijn in deze tijd van het jaar de broodnodige opkikker. Dus ik wilde het wel grotendeels buiten kunnen doen. Dan is zo’n challenge een mooie stok achter de deur.

Vorig jaar had ik nog een boel andere plannen en ging ik het te veel als ‘moeten’ ervaren. Dit jaar ‘moet’ er minder: ik doe geen yoga-streak, het zwembad is gesloten voor onderhoud, hardlopen kan wel even wat minder – een cross die op de planning stond voor komende zaterdag is afgelast. Verder heb ik ook geen grote plannen. Ik heb aan mijn jeugd een allergie voor kerst overgehouden (de verplichte gezelligheid – en daarbij tegenwoordig de kitsch, de commercie en het vele vreten) en veel familie hebben we ook niet, dus alle tijd om te fietsen. Ik had bovendien wel zin in een verzetje. Anders dan vorig jaar naar Schiermonnikoog zijn we niet nog even weg geweest, werk en politiek waren best wel intensief, en de herfst, of eigenlijk zelfs dit hele jaar, was op sportief gebied okee, maar niet top.

Ik hield in de aanloop wel een slag om de arm qua weer. Al te veel wind en nattigheid zou een rode vlag zijn. Nou gaat de zon schijnen en is het acht dagen lang kurkdroog, wie had dat gedacht. Maar wel eerst heel erg koud, zeker omdat het hier fors gaat waaien. Dit geeft de Buienradar voor morgen, met in de vierde kolom de gevoelstemperatuur:

Dus Zwift gaat uitkomst bieden, maar ik verheug me op de zon.

Mijn twijfel zit ‘m in de verkoudheid waar ik eerder al over schreef. Ik was gister nog best wel brak, met een hoofd vol snot. Vandaag is beter, maar ik moet toch echt nog wel voorzichtig zijn. Mogelijk was het gister weer slechter omdat ik maandag gelukkig wél fit genoeg was om naar Hofstade te gaan om naar het veldrijden te kijken, dat was super. Manlief maakte deze foto’s van de winnaars (Lucinda Brand en Mathieu van de Poel):

Dus: ik ga ervoor. Als het goed gaat, is het een lekkere opkikker die ik wel kan gebruiken zo mid-winter en post-verkoudheid. En zo niet, dan stop ik ermee. Zo simpel is het eigenlijk!

Dag 1: buiten en binnen

Ik had vanochtend eerst nog even wat anders te doen, maar strakblauwe lucht en zon riepen hard! Tegen 12 uur was het zo ver: in gewone kloffie op de stadsfiets eropuit. Ik moest nog even naar Schore om daar iets te bezorgen en manlief vroeg of ik naar Kloetinge kon rijden om daar bij het andere filiaal van onze bakker bolussen te halen, want hier op het dorp waren ze uitverkocht. Nou, prima, en tussendoor kon ik mooi even buitenom Hansweert rijden. Daar was ik nog nooit geweest, want alles was daar afgesloten sinds we in Kapelle zijn komen wonen – ze waren er de dijk aan het versterken en dat is af. Zodoende was het best een bijzonder ritje: nieuw stukje ontdekken bij m’n aftrap. Ik maakte een schaduw-selfie met de versterkte dijk:

In de kou, al viel dat best wel mee. Nouja, het was in de tegenwind kracht 5 inderdaad hartstikke koud, wat frappant genoeg een jeugdherinnering opriep ofzoiets, zo van: vroeger was het ook wel eens zo koud. Maar in de wind mee en door de zon was het gewoon ronduit heerlijk.

Alleen waren in Kloetinge de bolussen ook uitverkocht. In het filiaal in Goes-Zuid hadden ze ze nog wel, en zo  kwamen er nog wat kilometers bij, 27,7 in totaal, en werd het een late lunch.

Al vrij snel daarna ben ik de spinningfiets opgestapt voor een ritje in Zwift, een groepsrit speciaal voor Festive 500. Grote groep (op het plaatje hieronder zie je maar een deel; het viel in stukken uiteen en een heel enkele keer zat ik zelfs even alleen), allemaal een kek Rapha-shirtje aan:

En dan rijd ik ineens 50 kilometer in 1,5 uur, haha! Nog zonder veel moeite ook. Beetje zweet, ondanks dat het buiten was: de fiets staat onder de overkapping precies in de luwte mét zon. Totaalstand voor vandaag: 78,2 km. Prima eerste dag, leuk zo. En qua verkoudheid: herstel zet door.

Dag 2: vakantiegevoel

Vandaag is die dag van het plaatje hierboven: stralend zonnig, maar gevoelstemperatuur -10. Ofzoiets. In elk geval: ik geef me qua buiten fietsen gewonnen. Dat geeft me de gelegenheid om iets te doen wat ik ook nog nooit gedaan heb: twee keer op één dag zwiften. Je duurtraining splitsen las ik al eens als tip op Sporza en nu komt het goed uit qua kilometers maken. Nouja, dan had ik vanochtend een andere keuze moeten maken misschien, want deze ‘workout’ ging niet zo hard. Ik heb namelijk duurkrachttraining gedaan, met negen intervallen van 4 minuten op lage trapfrequentie (55-60-65 rpm). Best pittig wel. Als plek had ik virtueel New York gekozen, en daar zit hoogteverschil in. Zo kwam ik uit op een voor Zwift laag gemiddelde van 23,3 km/u, 25,6  kilometer gefietst. Nouja, de Festive 500 niet alleen maar vullen met razendsnelle Zwift-sessies is wel zo eerlijk. Brengt de stand op 103,8 km. Onder de overkapping was het goed te doen weer, al had ik aan het begin wel handschoenen aan omdat het stuur van de spinningfiets koud was.

Ik schrijf dit tussen de twee sessies in. Straks om 5 uur ga ik verder met een groepsrit in voor mij veruit het grootste Zwift-peloton  ooit: er staan er nu 2781 aangemeld. Om samen te rijden met Eric Min, de CEO van Zwift, ‘a ride that’s equal parts cheer and challenge’. Ik ben benieuwd. Ik weet niet of ik daarna nog tijd heb voor een update, maar in elk geval: het gaat gewoon lekker. Ik vind het leuk, merk ik, om sporten zo centraal te stellen deze dagen. Met niet veel anders aan mijn hoofd dan fietsen. Het lijkt echt een beetje op een fietsvakantie! Misschien is het vakantiegevoel vandaag versterkt door die krachttraining, want die doe ik met het oog op fietsvakanties – er zit er in het nieuwe jaar weer eentje aan te komen!

Dag 3: winterzonnebaden

Dat was gister wel geinig, zwiften met z’n 2500’en ofzoiets, dit keer met kerstshirtjes aan:

Geen moment alleen gezeten, en daardoor bij een lager vermogen dan eergister weer 50 kilometer in 1,5 uur gereden. Me vermaakt met de chat, die heel druk was. Op het hoofdscherm overlapt het dan, wat hierboven te zien is. Op mijn telefoon erbij gaat het razendsnel. Desalniettemin ving ik een paar aardige weetjes op over Zwift van Eric Min. Bijvoorbeeld: in IJsland geeft de overheid subsidie op Zwiften; 1 procent van de IJslanders doet eraan.

Het was ook wel bijzonder om buiten in de donkere vrieskou te zitten, met m’n blote benen en dunne shirtje aan. Meteen van de fiets af was het wel bijtend koud. Ik moet dan altijd nog even m’n fiets afdekken enzo, en dat duurde eigenlijk al te lang. Gelukkig kwam manlief helpen, zoals hij eerder ook al het licht voor me had aangedaan – dat was ik vergeten, en dan zie ik wel erg weinig op het schermpje.

Gister was mijn langste dag ooit op Zwift en de eerste keer dat ik twee sessies op een dag deed. Dat gaat allemaal wel, maar ik snakte naar de echte wereld. Dus vanochtend op de fiets gestapt voor een heuse winterrit. Dat was heerlijk. Nouja, ook wel koud, en die koude lucht is stroperig, dus hard ging het ook niet. Maar het was ongelofelijk mooi. Die stralende zon, manmanman. Ik reed opnieuw achterlangs Hansweert om dat heropende stuk verder te verkennen, en daarna door langs de Westerschelde, sowieso een prachtig stuk. Bij Rilland gekeerd, stukje langs de Oosterschelde terug, wind mee.

Wat daar zag, had ik nog nooit gezien: de slikken waren bevroren. Vooral langs de Oosterschelde was dat een spectaculair gezicht. Helaas is mijn foto daarvan mislukt – mijn telefoon had sowieso wat kuren, die had het ook koud. Eerder had ik langs de Westerschelde deze foto gemaakt, daar zie je het ook een beetje op:

Ik vroeg me daar nog af of pfas in de kou zo raar gaat doen, het blijft tenslotte de ’terrible beauty’ van de Westerschelde, maar later wist ik het wel zeker: nee, dat is echt gewoon bevroren.

Thuis waren één duim en m’n tenen wat koud geworden, maar dat was het meer dan waard!

53 km buiten gereden; eindstand dag 3: 207,6 km. Gaat voortvarend!

Dag 4: gravelen door de Zak

Gister was verder nog wel een drukke dag, want manlief en ik kijken graag veldrijden en schaatsen en dat was gister allebei, én mijn broer kwam eten, wat hier in Kapelle een soort kersttraditie aan het worden is. Het was gezellig, en we lagen ook nog op tijd in bed. Het was wel zo’n dag die duidelijk maakt dat de uitdaging van de Festive 500 ‘m zit in de omstandigheden van deze tijd van het jaar: het weer en de andere bezigheden. In, pak ‘m beet, Nieuw-Zeeland zou ik m’n hand niet omdraaien voor 500 kilometer in acht dagen.

Sterker nog, dat blijken we bijna spontaan gereden te hebben, we gingen dat gister voor de gein eens na. In 2017 fietsten we in deze tijd van jaar op het Zuidereiland. Tweede kerstdag was toen een extra rustdag omdat we even ziek waren geweest, en desalniettemin reden we ongeveer 460 kilometer in de acht festive dagen. Zonder het bewust te doen hadden we toen dus bijna al een Festive 500 voltooid.

Ondertussen had ik bedacht dat ik vandaag wel zin had om de gravelroute weer eens te rijden. Altijd leuk, soort buitenspelen voor  volwassenen is dat slingeren door de Zak. Al dat geslinger heeft als voordeel dat je nooit lang in de koude tegenwind zit. Bovendien wilde ik mijn nieuwe schoenen voor de vakantiefiets beproeven, want die kan ik eventueel nog ruilen. Dus op de vakantiefiets, fiets nummer 4 van de Festive 5o0. Dat is niet de efficiëntste manier om festive kilometers maken. Ik kwam vandaag uit op een gemiddelde van 18,5 km/u! Maar wel lol gehad.

De start was weer prachtig in de zon, maar halverwege trokken ze ineens een grijs gordijn dicht. Dat was jammer, maar het bleef toch wel mooi ook, en  het werd merkbaar iets minder koud. De onverharde wegen en paden lagen er superstrak bij. Ergens bij Kwadendamme zit een normaal heel blubberig dijkje waar ik nog nooit fietsend overheen was gekomen, maar nu wel: alles droog en hard. Net als gister kon ik ook enorm genieten van de rust. Zeeland bijna voor mezelf alleen.

En die schoenen? Die deden het prima. Nouja, ik kreeg koude tenen, maar die had ik gister ook. Het was allemaal duidelijk wat minder ijzig vandaag. De nieuwe schoenhoesjes mochten ook mee:

Eindstand dag 4: 207,6 + 54,2 (waarvan 2,7 in heen en weer naar huis – telefoon vergeten!) = 261,8 km

Dag 5: uitje

Vandaag waren ongetwijfeld de gezelligste kilometers van de Festive 500, want manlief fietste mee! Dat had ik hem gevraagd en ik had er een route voor uitgezocht: een gravelroute over de Kalmthoutse heide en de Brabantse Wal, vanaf Bergen op Zoom.

Daar zijn we vanochtend eerst heengegaan met de trein. Bij Woensdrecht zijn we afgedraaid richting huis, wind mee. Opnieuw stralende zon, duidelijk minder koud. Met ook nog trein, een beetje buitenland en koffie met appeltaart bij de Leeuw van Vlaanderen werd het een heus uitje!

Het was een mooie route. De heide lag er prachtig bij en Ossendrecht lag te schitteren in de zon. Een leuke ontdekking vond ik het stukje langs de antitankgracht, met de forten van Stabroek en Ertbrand. Op een zanderig paadje moesten we ons qua gravelen gewonnen geven, maar verder was het goed te doen, voor manlief zelfs op de racefiets. Wel was het op de heide erg druk, waarbij me opviel dat er nauwelijks vrouwen aan het fietsen waren. Eenmaal in Zeeland werd het weer hartstikke rustig.

Met 82,2 kilometer was dit een lange dag. Ik voelde aan het eind mijn nek en schouders wel, maar verder alles dik in orde nog. Ik had gister nog een half uurtje yoga gedaan, even lekker alles rekken. Ook toen constateerde ik al: benen prima in orde.

Voor ‘project daglicht’ (in de wintertijd elke dag in het daglicht naar buiten, in totaal 7 uur per week) was dit een mega-week: ik ben op ongeveer 18,5 uur uitgekomen, een record – en dat nog met een boel zon ook. En dat terwijl ik vorige week voor het eerst in de zes edities de 7 uur niet had gehaald: ik was een paar dagen te verkouden om veel naar buiten te gaan. Wat een contrast! En wat een heerlijke week, wat een mazzel, zulke zonnige fietskilometers. Het blijft voelen als een soort wintersportvakantie in eigen land.

De stand: 261,8 + 0,6 (naar het station) + 82,2 = 344,6 km.

Dag 6: naar Francien
Vandaag had ik voor het eerst niet per se heel veel zin om te gaan fietsen. Ook geen tegenzin, hoor, maarja… geen zon. Het was grijs, vochtig, waterkoud, en op de terugweg motregende het licht. Niet echt fotogeniek weer, dit is het Veerse meer:

Daarlangs, dus met een omweg, ben ik heen gereden naar Middelburg, om bij Francien lunchen – vriendin uit Kapelle die een maand geleden is verhuisd. Dus opnieuw Festive-500-gezelligheid, dit keer tijdens een royale pauze.

Eenmaal gewend aan de andere omstandigheden fietste het best, zeker omdat er nauwelijks wind was, en die stond niet ongunstig. Het was ook weer heerlijk rustig: ik was vaak alleen met de vele vogels.

Tussen het Veerse meer en Middelburg ben ik door Kleverskerke gefietst, ik weet niet of ik daar ooit eerder geweest was. In de nieuwbouwwijk waar Francien woont, Mortiere, heb ik wat omgereden. Een deel daarvan was expres, want ik was te vroeg en zo kon ik wat extra kilometers maken. Een ander deel was per ongeluk, want die wijk is nogal een doolhof. Eenmaal eruit op de terugweg was ik zoefzoef recht-toe-recht-aan thuis, ruim voor het donker werd. Toch ook weer dik tevreden.

Vorig jaar was het de hele tijd dit soort weer en nog natter en kouder. Het was dan ook mijn beeld van 500 kilometer fietsen rond deze tijd: een boel waterkou verdragen. En misschien ook nog harde wind. Maar in plaats daarvan was het dagenlang zonnig. Zo’n grijs dagje, ach… Ik voel me op de fiets steeds een Vrouw met een Missie en dat maakt winterfietsen verrassend goed te doen!

De stand: 344,6 + 73,7 = 418,3 km.

Dag 7: door de 7000

Vanmiddag heb ik een afspraak in Rotterdam. Toen ik die maakte, dacht ik qua Festive 500: mooi, 100 kilometer daarheen fietsen, trein terug. Maar ik zag al een paar dagen aankomen  dat dat dan alleen tegenwind zou zijn. En die is wel erg stroperig op het ogenblik, in de kou. Het is bovendien een traject met open dammen en dijken. Nou nee, toch maar niet.

In plaats daarvan zo gepland dat ik vandaag alleen een korte, efficiënte training op Zwift zou doen, een lichte ook. Cadansoefeningen en daarna uitgefietst tot net over de benodigde 30 kilometer met twee sprintjes. Dat leverde een zwik truitjes op – kennelijk weinig snelle vrouwen daar vanochtend.

Memorabeler was dat ik ermee door de grens van 7000 kilometers van dit kalenderjaar ging. Dat is een grote uitschieter. Hier zijn de jaargegevens, waar ik voor morgen alvast de minstens 50 die me nog resteren heb ingevuld (later gecorrigeerd voor wat het echt was):

*Bij benadering. De weinig precieze zwemkilometers ligt aan mijn horloge, dat soms een paar en soms een heleboel baantjes niet registreert en openwaterzwemmen – meestal – overschat.

Duidelijk te zien is dat het vele fietsen ten koste is gegaan van wandelen. Verder was het een okee jaar – de hardloop- en zwemkilometers vallen me mee. Ik heb niet eens het gevoel dat ik nou zo heel veel gefietst heb. Ja, er zat een fietsvakantie in, maar dat was in bijvoorbeeld 2021 ook zo en zelfs als dat in augustus 1000 kilometer extra heeft opgeleverd, is het totaal nog steeds opvallend hoog. De kilometers in Zwift gaan snel, dat flatteert, en ik heb minder (niet-geregistreerde) stadsfietskilometers dan vroeger in Rotterdam. Aan de andere kant waren de kilometers op vakantie traag en zwaar, en heb ik zelfs deze week nog wat gegraveld, ook niet echt snel.

Wel is duidelijk: in die dik 7000 kilometer zit een boel plezier! Ik heb af en toe wat gemiept over dit sportjaar: dat er veel tegenzat in het triathlonseizoen bijvoorbeeld en er geen grootse prestaties en ik niet altijd op m’n best was op de goede momenten enzo. Dat is ook allemaal waar, maar het was toch ook gewoon een mooi jaar met een boel sportplezier. In de basis is alles prima. Ik ben fit, de kwaaltjes (zoals corona en m’n heupblessure in de eerste helft van het jaar) gingen gewoon weer over, ik heb m’n worteltjes dieper ingegraven in Zeeland en ook buiten het sporten is alles goed. Ik kijk alweer uit naar het nieuwe jaar.

De sportieve afronding van 2025 wordt ook erg mooi: nog één dagje, en dan heb ik m’n challenge afgerond! Dit keer zat het juist allemaal wel mee, want ik had nooit verwacht dat het zo zonnig en mooi zou zijn deze week. Top winterfietsen!

De stand: 418,3 + 31,5 = 449,8 km

Dag 8: voltooid!

Vandaag was nog wel even taai. Ik ben met een omweg over Noord-Beveland naar mijn broer in Vlissingen gefietst. Daar kwam manlief ook heen, met de auto, we aten bij mijn broer en kwamen met de auto terug. Het miezerde toen ik om kwart voor 2 wegfietste, de eerste dikke 30 kilometer had ik de wind tegen, ik reed een paar kilometer verkeerd, ik vond de groepjes vuurwerk-jongeren eng, ik verzamelde heel wat blubber, en ik had een paar kleine pijntjes (knie, voet). Maar op Walcheren was het zonnig en stond de wind gunstiger. Net buiten Middelburg passeerde ik de 500 kilometer en toen ik bij mijn broer thuis m’n rit uploadde, antwoordde Strava met een gloednieuwe badge:

Eindstand: 449,8 + 57 = 506,8 km ✔️ Het was leuk om te doen en heeft gewerkt zoals ik had gehoopt: als opkikker en mooie afronding van het jaar!