In sportkringen zoals in Sportgericht gaat het best wel vaak over Action Type, een  methode om individuele motorische voorkeuren te achterhalen en daar, bijvoorbeeld, je coaching op af te stemmen. Ik vond het altijd wel intrigerend, zeker ook omdat ik vroeger veel heb gehad aan de MBTI, die eraan verwant is. Ik had al wel eens wat proberen te lezen over die motorische voorkeuren, maar daar kwam ik op papier toch niet goed uit – het ging dan om best lastige concepten als ‘walking from the top/bottom’. Gisteravond kwam het eindelijk eens uit om een korte introductiecursus te doen, georganiseerd via NLCoach, gegeven door Martijn Leonard, in Woudenberg.

De avond heeft opgeleverd wat ik ervan hoopte: die Action Types aan den lijve ervaren. Dat was leuk, want we gingen echt zelf aan de slag met elkaar – en  in tafeltenniscoach Philip had ik een prettige partner. Wat ik ook leuk vond, waren filmpjes van voetballers waarin je hun type ‘aan het werk’ kon zien. Zo zijn die motorische voorkeuren inderdaad voor me gaan leven.

Maar… ik ben niet overtuigd. Het was me sowieso allemaal te absoluut, en als dan de docent het illustreert met een bekende in de zaal, ja, dan klopt alles natuurlijk, en bij de zorgvuldig daarop uitgezochte topsporters ook – daar wordt de wetenschapper in mij sowieso al kritisch van. En bij het allereerste testje klopte het bij mij niet. [ Ik neuzel even voor de kenners, ik ga het niet precies uitleggen: ik ben in MBTI-termen overduidelijk een N in mijn waarnemingsstijl, en dan zou ik rechtop met mijn armen naar voren stabieler moeten staan dan in een squat met m’n armen naar achter – maar dat was duidelijk omgekeerd. Een N ben ik echter wel degelijk, van die letter en de I ben ik voor wat betreft mijn MBTI-type heel zeker – de andere twee zijn wat minder uitgesproken. ] De docent zei toen dat het onder stress kan omkeren, zat ik misschien niet lekker in mijn vel? Dat vond ik nogal wat, ik was me daar niet van bewust. Ik weet bovendien zeker dat ik die test altijd ‘fout’ zou doen, dus juist niet volgens de voorspelling voor een N.

Andere testjes klopten wel, al was er nog eentje onduidelijk (geen verschil). Onderweg naar huis dacht ik: ik had moeten vragen met hoe veel precisie het model voorspelt, dus hoe groot het verband tussen persoonlijkheid (MBTI) en motoriek (Action  Type) is. Ik meende me te herinneren een keer gelezen te hebben dat het in de verste verte geen 100 procent is. Dus even gegoogled, en het is nog erger: het verband tussen persoonlijkheid en motoriek is zeer zwak, zo blijkt uit onderzoek. Interessant detail: het gaat in dat onderzoek net om die dimensie die bij mij ook niet klopte.

Wat werken met Action Types wel oplevert, is dat je goed naar het individu moet kijken. De workshop heette dan ook ‘Maatwerk in coaching’. Dat vond ik er interessant aan: te vaak gaat het bij bijvoorbeeld techniek om een bepaald ideaal- of juist gemiddeld model. Maar dat hoeft echt niet voor iedereen te werken. Als je individuen in een model perst, ondermijn je hun kracht. Daar ben ik wel degelijk ook van overtuigd!