In de laatste week van de fietsvakantie had ik last van mijn rechter achillespees, en dat is nu pas helemaal over (fingers crossed). In de tussentijd had ik er – gelukkig – bij het sporten nauwelijks last van, maar een enkele keer verstapte ik me kennelijk, meestal gewoon thuis. Dan maakte ik kennelijk een draaiende of scheve beweging, en dat veroorzaakte dan daarna een dag lang gevoeligheid. Ik merkte er niks van als het gebeurde, en af en toe een wat minder gecoördineerde stap is onvermijdelijk. Van rechte belasting kreeg ik geen last, vandaar dat ik bijvoorbeeld wel kon hardlopen. De pees ging er kennelijk geleidelijk steeds beter tegen kunnen en de laatste keer ‘auw’ is nu 4 weken geleden. Het laatste beetje slijten: een enkele keer voel ik nog iets trekken of  heb ik ’s ochtends nog een piepklein beetje ochtendstijfheid, maar dat gaat steeds beter.

Het is dus vanzelf goed gekomen, nouja, met hulp van ijs, rekken en een tijdje smeren, maar ik ben tussentijds wel ongerust geweest. Nadat ik een tijdje terug uit Spanje was, kwam erbij dat het gebied onder de knokkel aan de buitenkant van mijn enkel ook gevoelig werd. Ik zat daar op een gegeven ogenblik aan te voelen, zo van: wat is het dat ik hier voel? En toen voelde ik iets uitsteken wat links niet zat en waarvan ik dacht: dat lijkt wel een puntje van een bot. Mijn masseur dacht dat ook, en toen ben ik toch maar even naar de huisarts gegaan. Die stelde me meteen gerust: ja, dat was een botpuntje, maar dat was niet de oorzaak van mijn klachten, want als ik net iets gebroken of ontwricht had, zou ik meer pijn hebben en zou het dik zijn en rood.

Okee – maar heb ik dan ooit, mogelijk lang geleden, daar iets gebroken? Nooit wat van gemerkt. Misschien loop ik al heel lang rond met een botpuntje in m’n rechterenkel, weet ik veel. Dat zijn wel gekke dingen: hoe goed ken ik mijn eigen lijf eigenlijk?

Omdat ik dacht, en de huisarts ook, dat ik misschien door mijn rechtervoet gezakt was ofzoiets, verwees de huisarts me door naar een podotherapeut. Daar ging ik met een beetje terughoudendheid heen, want ik had de ervaring dat die standaard met steunzolen als oplossing komen, en daar zat ik niet op te wachten, al was het maar omdat ik op blote voeten en birkies wil kunnen lopen. Maar ik trof een podotherapeut die daar eigenlijk ook niet zo van was, of althans: hij zag aan mijn voeten niet iets wat per se gecorrigeerd moet worden en was het wel eens met mijn aanpak van mijn voeten het zo veel mogelijk zelf laten oplossen en ze sterk houden. Daar was ik verrast door en blij mee.

De achillespees, zo dacht hij, kwam door een simpel geval van pech: ook een misstap die ik amper heb gemerkt. Op de rustdag in St. Jean-Pied-de-Port, ik kan me vagelijk herinneren dat mijn voeten niet blij waren met een middeleeuws trapje ofzoiets, maar echt erg was dat niet. Maar het heeft niet meteen goed kunnen herstellen vanwege het vele fietsen. Die gevoeligheid onder de knokkel, dat kwam door overbelasting door compenseren: ik was te veel op de buitenkant van mijn voet gaan lopen en fietsen, uit angst om die voet plat te trappen. Daar kon ik wel wat mee. Het zou wel weer goedkomen, en daar lijkt het ook op inderdaad, al duurt dat wel lang. Het bleef zo bij één, geruststellend, bezoek.

Dat was mooi allemaal, en die overbelaste buitenkant was weg zodra ik er even een paar dagen op had gelet om ‘gewoon’ te lopen en te fietsen. Maar op de fiets hield ik dan, net als eerder, het gevoel dat ik m’n rechtervoet wat te plat trapte. Ik rijd met fiets-inlegzolen, misschien moesten die toch wat steviger of hoger? Bovendien waren mijn racefietsschoenen hartstikke versleten. Ik stel het kopen van nieuwe schoenen altijd lang uit, omdat ik het lastig vind om goede te vinden en het ook altijd een heel gepruts is om dan de plaatjes er weer goed onder te krijgen. Met de moeizame zoektocht naar vakantiefietsschoenen ook nog vers in mijn geheugen dacht ik: ik zoek hulp. Zo ben ik terechtgekomen bij Lars van Pedalfit.

Dat beviel goed. Het leidde tot nieuwe schoenen, opnieuw van Lake, specialist in breedtematen en ook het merk van mijn oude racefietsschoenen en mijn triathlonschoenen (beide ooit op advies van TriPro, wat nu wel erg ver weg is om advies te gaan vragen); m’n plaatjes zitten daar net iets anders onder maar wel weer met het ophoginkje en wigje rechts waar ik al langer mee rijd, en ik heb nieuwe – standaard – inlegzolen die wat steviger zijn dan de oude. Alles bij elkaar rijdt dat super! Heerlijk om zo veel ruimte te hebben rond mijn voorvoet, het pijnpunt (letterlijk) van die vakantiefietsschoenen.

Het betekende wel ook dat ik voor de 2e keer dit jaar afscheid moest nemen van dierbare schoenen. Op dit paar heb ik veel meegemaakt, onder andere 10 jaar geleden de hele triathlon:

Dank jullie wel, schoenen! Op naar nieuwe avonturen met jullie opvolgers.