Ik eindigde m’n blogpost zaterdag met:

(Ik hoop wel dat de verkoudheid me de stevige inspanning vergeeft.)

Uh, nou… het kan toeval zijn natuurlijk, maar de nacht van zaterdag op zondag heb ik maar weinig geslapen doordat ik veel lag te hoesten. Uiteindelijk lukte het me om mezelf met paracetamol en een borrel knock-out te slaan, maar toen was het wel al tegen 2 uur. Pfff…

Desalniettemin voelde ik me zondag beter, nouja, wel slaapgebrek, maar minder verkouden. Maandag nog beter, en toen had ik wel zin in een lekker stukje fietsen. Dat werd 65 kilometer, met koffie bij een vriendin in Middelburg. Beetje snotterig nog, beetje hoesten, maar ook lekker. Zulk mooi weer, en de perenboomgaarden bloeien.

Alleen lag ik toen de volgende nacht wéér te hoesten. Dinsdag speelde het slaapgebrek me dan ook echt parten. Dus terug naar het voorzichtige regime van wandelen en yoga, en vandaag rustig zwemmen.

Inmiddels is het echt wel beter, maar ik snotter nog steeds wat. Best een langdurige, deze verkoudheid, ik zit op dag 11 nu.

Wat ik me nu dus afvraag: was dat nachtelijke hoesten een gevolg van het sporten? Ik heb dat sowieso wel meer, maar nu is het wel frappant. Ik kan me er wel wat bij voorstellen, iets van dat het ‘hardere’ ademhalen m’n luchtwegen extra irriteert.

Dus, vergeven? Ik weet het niet. Gelukkig niks ergers aan overgehouden dan wat slaapgebrek.