Mijn vorige post was een beetje brommerig, maar ondertussen lijkt het allemaal wat in mijn voordeel te kantelen. De badkamerverbouwing gaat nog steeds door en dat is nog steeds ontregelend, maar het is koeler, mijn triathlonfiets was al binnen een dag gerepareerd (dank, Jansen Wielersport!) en ik had vandaag een probleem dat goed uitpakte voor m’n sporten: vanwege de treinproblemen bij Rotterdam ben ik niet naar Den Haag gegaan, ik heb vanuit huis gewerkt. Dat was qua werk minder prettig, maar zo had ik wel tijd om te trainen. Zodoende deed ik m’n eerste krachttraining en blokjes op de triathlonfiets. Dat was mijn 4e trainingsdag op rij, dus er lijkt schot in te komen.

Belangrijker nog was wat ik me kort na het schrijven van die vorige post realiseerde: ik kan er moeilijk over doen, maar het is ook simpelweg zo dat ik me beter voel als ik wél regelmaat heb in m’n sporten. Dat ligt aan 2 dingen: enerzijds het effect van het sporten zelf, voor lichaam en geest, en anderzijds het gegeven dat níet sporten een symptoom is van dat er iets niet klopt in m’n leven op dat moment. Te druk, te chaotisch, te veel ‘gedoe’, te heet. Allemaal dingen waar ik me sowieso niet beter van ga voelen. Daar was vorige week even niet zo veel aan te veranderen, en aan dat laatste lukt dat sowieso niet, maar als het lang niet lukt om regelmaat in mijn sporten te krijgen, moet ik iets veranderen aan wat ik wél kan beïnvloeden. Dat inzicht hielp me meteen bij een paar agenda-keuzes voor de komende tijd.

Het komt wel goed dus. Ik ben weer lekker aan het sporten. Kom maar op met die triathlons!