Ik had begin mei uitvoerig geschreven over de lastige zoektocht naar nieuwe fietsvakantieschoenen. Ik was toen eigenlijk al op vakantie; de zoektocht had in april plaatsgevonden en werd best een beetje stresserig omdat ons vertrek naderde. Ik had uiteindelijk de knoop doorgehakt in het voordeel van de nieuwe roze schoenen. Nadat die in de breedte waren opgerekt, zaten ze lekker.

Althans, ik twijfelde nog wel: ik had geen tijd meer gehad om ze te beproeven op een lange rit. En dus nam ik de oude schoenen mee, voor het geval dat:

Ik had met mezelf afgesproken dat ik op de eerste rustdag, Verdun, na 5 fietsdagen, de knoop door ging hakken: een van de twee paren zou ik daar achterlaten. Dat was sowieso geen ramp, want het nieuwe paar had maar € 15 gekost en het oude was al ver heen. Hoe ver is te zien op de foto die ik maakte van het kleine avontuurtje dat een schoen beleefde op de eerste camping, in de regen: beklommen worden door een huisjesslak:

Het ging goed met de nieuwe schoenen, dus in Verdun was het dan zo ver: ik heb de oude weggegooid:

En dat doet me dan toch wat. Met die schoenen ben ik naar de Noordelijke IJszee gefietst en door Nieuw-Zeeland en Tasmanië. We hebben zo veel meegemaakt samen – ik hecht soms maf veel aan zulke spullen. Maar het was echt op. Na 11 jaar trouwe dienst.

Met de nieuwe schoenen ging ik verder. In de hittegolf in de Pyreneeën kreeg ik toch een beetje last van een drukpunt. Klimmen in de hitte, dat zijn omstandigheden waar je echt álles bij gaat voelen als het ook maar enigszins niet klopt. Een tapeje loste het probleem op:

Iets lastiger was dat ik aan m’n andere voet een zere achillespees kreeg, maar ik heb geen idee of dat aan de schoenen lag. Ik kan dat sowieso niet goed verklaren. Hopelijk was het eenmalig. Anders ga ik misschien toch nog een keer naar die ouwetjes terugverlangen.