2026 september

Triathlon Zierikzee: altijd wat 😀

Vanwege de afgesloten Zeelandbrug is Zierikzee op het ogenblik best een eind rijden, maar toch is het de meeste ’thuis’-triathlon van allemaal. Qua afstand, maar ook omdat we daar in 2023 voor het eerst deelnamen een paar dagen nadat we ons huis kochten en dus wisten dat ze Zeeuwen zouden worden. Ik was toen euforisch maar ook ontzettend verstrooid, met slechte wissels tot gevolg. Een jaar later was het hondeweer. En dit jaar was ik niet helemaal fit. Zo is er altijd wat. Maar het is ook altijd leuk!

Niet helemaal fit? Ja, de buikpijn van laatst had nog een nawee van een dag, urgh – zo gaat dat wel vaker, en ook vorige week had ik er nog 2 dagen last van. Donderdag en vrijdag voelde ik me hartstikke fit, maar gister niet. En dan weet ik: ik kan het gaspedaal minder ver indrukken. Eigenlijk viel het nog niet eens tegen. Ik heb met 5 Watt NP minder gereden dan vorige week in Hulst, daar waar ik eigenlijk het effect van 5 Watt meer op mijn lopen wilde uitproberen, maar dat zat er niet in. En ik liep nu net boven de 6’/km, maar dat kon ik wel aardig volhouden.

Zwemmen was okee gegaan, behalve dat ik last van had van de drukte in het krappe water. Bij die massastarts (vorige week was rolling start) speelt dat me wel vaker parten: er sprinten er als gekken weg, wat ik niet kan, maar die liggen dan na een paar minuten voor Pampus, en daar moet ik dan allemaal voorbij. Enerzijds is inhalen wel een kick, zeker kort na het gevoel van ‘help, ik lig laatste’, maar ik had in de Zierikzeese haven gewoon te weinig ruimte. Desalniettemin: 21 minuten is okee.

Toen volgde een lastige wissel, vooral door het pleuriseind lopen met m’n fiets en op m’n plaatjes door smalle tussenruimte over kasseien en slecht liggende klinkers:

Foto na afloop; tijdens de wissels stonden er links en rechts fietsen. Of er slingerde nog een wetsuit rond enzo.

Maar nou ben ik wel uitgeklaagd, geloof ik, of nouja, op de fiets zag ik vrij veel stayeren en deelnemers zonder rugnummer (?). Maar veel meer dan dat genoot ik van het prachtparcours. Bij het zwemmen ook al, hoor, want dat krappe zwemwater, dat is wel een prachtige oude haven, met toren, kades, bruggetje, historisch ogende schepen…. Fietsen is deels buitendijks langs de Oosterschelde. En lopen is ook weer langs die haven en bovendien met een heleboel publiek. Heel sfeervol, en met een boel deelnemende bekenden, hier uit de buurt maar ook van Schouwen, de Hoeksche Waard en Rotterdam was het ook supergezellig. Het was ook prima weer: beetje wind bij het fietsen, perfect loopweer waar het eerder op de dag warm was.

Uiteindelijk finishte ik in 2:44:11, 3e van 7 D50+, snelste van de 2 60+’ers. Allemaal niet verkeerd. Naar omstandigheden was ik dan ook tevreden. Zeker ook met m’n mooie medaille:

Medaille is een soort opengewerkte skyline van de historische binnenstad

Zoals gebruikelijk snoep en ander lekkers na de finish. Ik hoefde niet heel lang te wachten op manlief. Die was 5 minuten na mij gestart en deed daar nog 3 minuten bij – heb ik hem alweer verslagen (;

Het was wel lang rijden terug naar huis. Met zo’n late start (half 4) werd het ook al best wel laat, in het donker thuis zelfs. Opruimen deden we dus pas vandaag. We keken op video naar hoe Vollering wereldkampioen werd. Vandaag is het lekker uitrusten bij het WK voor de mannen. Maar we maakten wel nog een ommetje op onze nieuwe sokken, een van de aardigheidjes van gister:

Door Louise|2026-09-27T16:44:19+02:0027 september 2026|Triathlon algemeen|1 Reactie

Lees meer

Kwart triathlon Hulst: rommelig en leuk

Toen ik zondagochtend ergens op een blubberig weggetje in Zeeuws-Vlaanderen eenmaal goed op dreef was op de fiets en constateerde dat mijn benen het prima deden, voelde ik een steek van geluk: wat leuk is dat toch, triathlonnen! Na dik 15 maanden weer! En véél leuker dan run-bike-runnen! Mijn fietsbenen doen het na zwemmen veel beter dan na hardlopen; ik had net lekker gezwommen, ik voelde me net op tijd weer fit na een paar brakke dagen, het parcours was mooi, het was droog geworden na ’s ochtends vroeg regen en de wind was te doen na veel hardere op zaterdagavond – onze stacaravan stond er toen van te schudden.

Stacaravan? Ja, kort na het plaatsen van de vorige post zijn we vertrokken naar camping De Vogel. We hadden daar om dezelfde plek gevraagd als 4 jaar geleden: gelegen tussen wisselzone en zwemstart. Opnieuw was dat hartstikke handig. Vanaf ons balkonnetje achter was dit zondagochtend het uitzicht:

Wisselzone, grijze lucht, mensen bezig

Het miezerde; wij zaten ondertussen nog lekker droog binnen, tot vlak voor de start:

Henk en ik met badmuts en zwembrilletje

Ideaal, erg relaxed starten zo, en nog een nazomers weekendje weg.

Iets minder relaxed was een beetje rommeligheid in de spullen. Henk had geen chip bij z’n materialen en ik wel een chip plus chipbandje, dat moet ik in een vlaag van verstandsverbijstering erbij besteld hebben – het is nummer zoveel, maar wel een grappige voor gebruik in Nederland:

Chipbandje van Triatlon Vlaanderen Was in 2022 de triathlon in Hulst (toen nog Hengstdijk genaamd, dat is het dorp vlakbij; het is gemeente Hulst maar de stad is bijna 20 kilometer verderop) een volledig Vlaamse qua organisatie, dit keer was het een Vlaams-Nederlandse co-productie. De officials waren bijvoorbeeld van de NTB, maar er gold een afwijkende Vlaamse regel, namelijk dat al je spullen in een wisselbox moesten. Hier die van ons:

2 curverboxen met spulletjes erin

We hadden niet de indruk dat dat consequent gehandhaafd werd, dat was een beetje vreemd. Zo hadden mijn buren in de wisselzone geen box en zag ik variaties zoals schoenen náást de box. Tijdens onze 2e wissel liep er een official rond die aanmaande om alles in de box te doen, maar ik zag overal van alles rondslingeren. De coproductie had bovendien nog een andere consequentie voor mij, daar kom ik later op terug.

Okee, lekker gezwommen dus, 2 rondjes in de Grote Vogel. 3 minuten sneller dan 4 jaar geleden, maar dat zegt niet zo veel omdat afstand meten in open water niet zo precies is. Rolling start, daardoor geen wasmachine en slechts beperkte chaos. Water 18 graden, ik had m’n shorty alleen maar aan vanwege het wachten in de miezer voor de start. Beetje brak water, dat herinnerde ik me nog. Terwijl we zwommen, werd het droog – gelukkig.

Bruggetje, strandje, water, bordje 'swim start' en blauwe lucht met wolkjes

Het fietsen, 4 rondjes in de polder, was best pittig in de toenemende wind en met zo veel nattigheid en blubber op de weg dat mijn fiets er onder het zadel achteraf zo uitzag:

Blubber op buis fiets

Ik reed een wat hoger vermogen dan onlangs in de Hoeksche Waard (196 Watt NP),maar kwam toch een pak trager uit: 30,1 km/u. Met een totaalafstand van maar liefst bijna 46 kilometer is dit met 1u31 m’n traagste splittijd ooit in een kwart, denk ik, maar daar waren de omstandigheden dus naar. Mijn benen draaiden lekker; ik heb me wat ingehouden met het oog op het lopen. Meer dan bij een run-bike-run kon ik ‘pacman’ spelen: fietsers inhalen. Dat gaf me meer het gevoel mee te doen. De tijd vloog voorbij.

Het lopen, 5 rondjes over de camping, ging voor mijn huidige vorm supergoed. Ik had bij het begin van het trainen, 3 maanden geleden, bedacht dat er misschien nu al ongeveer 6’/km in zou zitten, en dat ik dan in mijn handjes zou knijpen. Welnu, ik liep op het bochtige parcours zelfgeklokt vlak 5’58, en ja, in die handjes kneep ik. Ik vond het heerlijk loopweer: veel zuurstof in de lucht, nog niet te warm. Ik haalde weer een paar mensen in, altijd bijzonder voor mij bij het lopen. Manlief haalde mij in, maar ik lag een rondje op hem voor en heb hem dus verslagen.

Ik finishte in 2:58:22, 8 minuten trager dan 4 jaar geleden, wat denk ik ongeveer 50-50 op het conto van de omstandigheden en van mijn vorm komt.

In mijn laatste rondje begonnen de huldigingen en ik hoorde dat het podium van de D50+ (er was geen aparte 60+) uitgesteld werd omdat die nog niet allemaal binnen waren. Dat gaf me hoop. Kort na mijn finish hoorde ik tot mijn verbazing slechts 2 vrouwen het podium op geroepen worden, en als ik het goed hoorde, was de nummer 2 trager dan ik. Huh?

Hier hoor ik bij! (foto organisatie)

Bij de tijdwaarneming gaven ze opheldering: ik stond als man geregistreerd. Ze hebben het ter plekke gecorrigeerd en in de uitslag sta ik wel als vrouw. Grappig detail: ik zou 2e geworden zijn van de 3 D50-deelnemers, en dan waren de nummers 1 en 2 zestigers die de ene vijftiger verslagen hadden. Wel heel weinig leeftijdsgenotes overigens, op 189 finishers. Ik werd 163e, manlief 171e.

Eenmaal thuis heb ik nog even gekeken en toen kon ik zien dat ik in de gegevens bij de Vlaamse bond inderdaad als man stond:

Mijn gegevens met bij 'Geslacht' 'man'

Ik heb dat bij die bond, voor zover ik me kan herinneren, nooit zelf ingevuld, dus dan hebben ze dit verkeerd overgenomen uit de NTB-gegevens ofzoiets. Jammer dat ik het niet eerder had gecontroleerd, maarja, waarom zou ik? Nouja, het kostte met het mislopen van het podium.

De rest van de middag hebben we gekeken bij de teamwedstrijden van de 4 Nederlandse divisies, die 2 aan 2 een halve sprint aflegden. Dat was leuk om te zien. Tussendoor en erna keken we ook sport, maar dan op tv: WK tijdrijden en opnieuw een dikke overwinning van Feyenoord – helaas zat Henk niet in de Kuip. We dronken er het drankje bij dat we na de finish kregen:

2 blikjes met Delirio en een roze olifantje erop
Helaas geen medaille – we hoorden per mail vandaag dat die niet op tijd waren geleverd ofzoiets. We staan ook niet op de foto’s, ondanks de beloofde ‘mooie fotoreportage’. Maar misschien komt er nog meer?

Al met al was het dus soms een tikje rommelig. Maar wel heel erg leuk! Ik doe nu een paar dagen rustig aan en dan komt triathlon #2!

Door Louise|2026-09-26T10:23:37+02:0022 september 2026|Triathlon algemeen, Vrouwensport|0 Reacties

Lees meer

3 dynamische tussenweken

Tussen de run-bike-run en de volgende triathlon (morgen) zaten 3 weken. Daarin gebeurde een boel: ik moest eerst herstellen van de run-bike-run, wat 4 dagen duurde (het ging pas op donderdag weer lekker) en de laatste week stond alweer in het teken van goed uitrusten en herstellen. Dus maar anderhalve trainingsweek eigenlijk, met daarin maar liefst 4 evenementen! Verdeeld over de sporten: zwemmen, fietsen en 2X lopen. Allemaal geen hoofddoelen, maar wel leuk én goede training. Tussendoor heb ik ook nog ‘gewoon’ getraind, en alles bij elkaar heb ik volgens mij nog een stevige stap gezet. Met wel wat venijn aan de staart. Dynamisch dus – een verslag.

Evenement 1

Op zaterdag de 5e waren in Wilhelminadorp openwaterzwemwedstrijden, de Ganzetrek, in het kanaal waar ik vaker zwem. Manlief en ik hebben, met maar 3 anderen, meegedaan aan de ‘uitsmijter’ ervan: de recreatieve open water challenge over 1 kilometer. Dat was leuk: die wedstrijden hebben wel een relaxed sfeertje, het weer was goed, ik heb lekker gezwommen en ik was tevreden met mijn tijd, zo’n 21 minuten. Klein detail: ik ben voor het eerst onder de brug door gezwommen. Dat mag namelijk gewoonlijk niet, er staat een zwemverbodsbord (klein maar te zien op de foto hieronder), en daar houd ik me braaf aan.

Evenement 2

De dag erna hebben we meegedaan aan de Koppeltijdrit Hoeksche Waard – die hadden we vaker gedaan en het is een van de weinig dingen die we echt samen kunnen doen: ik op de triathlonfiets voorop als gangmaker, deelnemer Henk in mijn wiel. Tussen de tijdrit- en fietscracks worden we dan met de reële tijd nog steeds laatste, met de leeftijdsbonificatie nipt een-na-laatste, en met 38’54 over een dikke 21 km (waarin ik 213 Watt NP reed) was dit niet onze snelste koppeltijdrit – maar we waren dik tevreden: het was onze best uitgevoerde koppeltijdrit ooit. In eerdere is of hij of ik wel eens kapot gegaan op het eind, en ik heb Henk ook wel eens uit het wiel gereden zonder het te merken. Dit keer was optimaal. Met wind mee moest ik iets inhouden en verder was het volle bak en dat ging mooi vlak over de 3 rondes. Henks tijd telde en hij kon zelfs nog net uit mijn wiel sprinten op het eind, terwijl ik op apegapen lag.

De rit is te volgen op de foto’s van Thom van Dijk (dank!) hieronder. De startdame links op de eerste foto vond onze tenues het mooiste van allemaal, dus die prijs hadden we meteen binnen. Op de achtergrond zie je een glimp van het andere stel van oudere man gegangmaakt door vrouw – veel jongere vrouw, en ze waren een pak sneller. Maar dat mocht onze pret dus niet drukken.

Henk en ik naast elkaar in het roze, ik zet m'n horloge aan

Klaar voor de start

Op de fiets, Henk voorop, dranghekken op de achtergrond

Het vertrek

Op de fiets, duidelijk inspanning, ik voorop

Doorkomst na 1 of 2 van de 3 rondes

Finish

Henk (met rode pet) en ik staan met bekertje koffie in onze handen en medaille om onze nek te praten

Na afloop

Evenement 3

Op 11 september was de Stadsloop in Goes. Henk deed daaraan niet mee, want hij is daarvan inmiddels de wedstrijdorganisator – hij was wel vol in actie, gelukkig ging alles goed. Ik was tot het laatste moment stand-by als vrijwilliger, maar ik kon toch meelopen. Ik had al een stevige trainingsweek achter de rug, paar keer slecht geslapen, en ook op andere vlakken wat ‘gedoe’ gehad, en toen was op vrijdagavond het beste er wel van af. Ik vroeg me af of ik met moeie benen 6’/km kon lopen over 8 kilometer, dat was mijn doel. Maar slingerend tussen de gebouwen van de Goese binnenstad (mooi parcours!) maakte mijn horloge er een potje van. Ik ging daardoor te hard, blies mezelf op, moest in de 2e ronde even wandelen, balend als een stekker omdat ik dacht die 6’/km in de verste verte niet te kunne halen. En dat ook nog eens weer diep in de achterhoede, zoals dat in Zeeland zo vaak gaat.

Toen dacht ik: ik zie wel, ik laat me niet kisten, ik ga gewoon lekker lopen. En toen liep ik de resterende kilometers ontspannen in precies die 6’/km en finishte ik binnen de 48′. Daar was ik blij mee – dat ik dat kan na nog geen 3 maanden hardloop-opbouw. Ik had er ook nog 13 achter me, van de 183 deelnemers. Okee dus, alleen de manier waarop verdient niet de schoonheidsprijs: ik vond het wel een confronterende les in sporthorloge-afhankelijkheid. Ik neem mezelf voor de komende tijd een keer een 10 te lopen zonder horloge.

Het is me bij de stadsloop toevallig gelukt om op precies 0 foto’s te staan, behalve dan op de ene die Henk van me nam, binnen in de Grote Kerk die als kleedkamer dienst doet:

Het was wel ook super gezellig, want daar doen natuurlijk een boel bekenden uit de buurt aan mee.

Evenement 4

Tot slot van de evenementen was op 13 september de uitgestelde Kuiprun – van toen het er in juni te warm voor was (het was helemaal niet zo heet die dag, ik denk dat de eerlijke reden eerder was: met het oog op de hulpdiensten te kort na code rood). Nicole en ik hadden hem vorig jaar gedaan en besloten dat Feyenoordfan Henk ook ‘moest’. Dus dit keer waren we met 3. Het regende, maar verder was het gewoon lekker loopweer en een grappig evenement waarin het meer gaat om Feyenoord, voetbal en Rotterdam dan om hardlopen. Henk startte in een eerdere wave, Nicole en ik samen en we hebben samen gelopen, met af en toe een stukje wandelen tussendoor. De grote verrassing van het parcours, Varkenoord, de spelerstunnel en het rondje om het veld, was er na vorig jaar af, maar het blijft toch heel erg gaaf. Op Strava’s GPS-kaartje is de doortocht door de Kuip goed te zien:

GPS track van Strava door een kuipvorming gebouw en om een groen rechthoekje

Henk had z’n camera mee:

Waar de oorspronkelijke datum en ook vorig jaar na het seizoen waren, was dat nu anders. Het is bijzonder dat het mag, in het seizoen door het stadion hollen met duizenden lopers. Met ook nog de 0-7 later op de dag was het een mooie Feyenoord-dag! En gezellig – Nicole had ook nog roti’s voor ons gemaakt als lunch, jummie!

Hier de ‘oogst’ van de evenementen: 3 medailles (bij de stadsloop alleen een appel en water), toch altijd leuk:

En de rest

Verder heb ik ook nog ‘gewoon’ getraind. Meest memorabel vond ik de twee keer zwemmen tussen Wemeldinge en Kattendijke, met het ‘K-W-groepje’ (WhatsApp-groep die onderling afspreekt om samen te zwemmen). De eerste keer (W-K vorige week woensdag) was mijn traagste ooit, voor zover ik me herinner; de tweede (K-W afgelopen maandag) de snelste. Dat scheelde 50 %: 50 versus 75 minuten. Huh? Ja, dat zit ‘m in de omstandigheden. Het is weliswaar altijd met de stroming van het getij mee, maar de kracht daarvan verschilt. De vloedstroom maandag was sterk; het voelde als door de Oosterschelde scheuren. Er was nauwelijks wind, en wat er was, hadden we mee; de Oosterschelde was vlak en helder – erg mooi. Op de woensdag daarentegen hadden we stevige wind tegen en was het dus boksen tegen de golven – een pittig tochtje! We bleven expres dicht langs de kust, dieper hadden de golven witte koppen. Dat spel met de wind en de golven heeft ook wel wat en het voordeel van onstuimig water is dat de kwallen dan dieper zitten. Het contrast tussen deze twee keren zwemmen maakte dit openwaterseizoen nog memorabeler, en hopelijk zit het er nog niet op. Het water is nog hartstikke lekker: dik 19 graden.

Verder fietste ik een solo-ronde die ik nog niet eerder had gedaan: rond de Oosterschelde, prachtig en erg goed voor mijn hoofd. Ik reed onder andere over de afgesloten en dus stille Zeelandbrug. Op weg daarheen zag ik een echte, heuse kwals. Ik leg op mijn andere blog uit wat dat is.

Kwalsen!

Ik ben nog een keer kort wezen zwemmen in datzelfde kanaal als de Ganzetrek om weer even te wennen aan m’n wetsuit, want daar had ik sinds juni vorig jaar niet meer in gezwommen en misschien wil ik dat aan bij de komende triathlons – hangt af van de watertemperatuur. Ik heb ook nog 2 ritjes op Zwift gedaan, die tijd van het jaar komt er weer aan. De eerste rit daarvan was een zware groepstraining en die heb ik afgebroken. Combinatie van stress/slechte nacht, nog niet hersteld en gewoon een te zwaar programma. Een ‘workout’ in mijn eentje 2 dagen later ging wel goed en was leuk. Met een paar intensieve trainingen heb ik hopelijk nog wat gesleuteld aan de wat tegenvallende fietsvorm.

Nouja, en dan nog een lange, zware koppeltraining, 2 rustige techniektraining in het zwembad, een keer krachttraining en een paar keer yoga. Dat laatste schoot er in die middelste week wel wat bij in maar dat heb ik afgelopen week goedgemaakt, altijd lekker in de aanloop naar een wedstrijd. Alles bij elkaar heb ik veel gedaan, maar niet te veel, en nog een aardige stap gezet. Ik ben blij met hoe ver ik ben gekomen, na 3 maanden triathlontraining.

In deze laatste week zat helaas wel wat venijn: na een klein jaar van (bijna) afwezigheid dook m’n onverklaarde periodieke buikpijn weer eens op, en stevig ook. Die ondermijnt m’n fitheid sowieso, en ik heb er ook een paar keer slecht door geslapen. Afgelopen nacht ging dat weer goed en vandaag is het wat beter, dus hopelijk kan ik morgen wel lekker sporten.

Alles bij elkaar voel ik me een pak minder ontspannen en fit dan een paar weken geleden. Maar toen concludeerde ik: dat zegt niet zo veel over mijn prestaties of over mijn sportplezier. Ik ben benieuwd hoe het morgen gaat – mijn eerste triathlon in meer dan 15 maanden. Daar heb ik sowieso zin in!

Door Louise|2026-09-19T11:37:03+02:0019 september 2026|Fiets, Loop, Triathlon algemeen, Zwem|1 Reactie

Lees meer

Voetenhulp

In de laatste week van de fietsvakantie had ik last van mijn rechter achillespees, en dat is nu pas helemaal over (fingers crossed). In de tussentijd had ik er – gelukkig – bij het sporten nauwelijks last van, maar een enkele keer verstapte ik me kennelijk, meestal gewoon thuis. Dan maakte ik kennelijk een draaiende of scheve beweging, en dat veroorzaakte dan daarna een dag lang gevoeligheid. Ik merkte er niks van als het gebeurde, en af en toe een wat minder gecoördineerde stap is onvermijdelijk. Van rechte belasting kreeg ik geen last, vandaar dat ik bijvoorbeeld wel kon hardlopen. De pees ging er kennelijk geleidelijk steeds beter tegen kunnen en de laatste keer ‘auw’ is nu 4 weken geleden. Het laatste beetje slijten: een enkele keer voel ik nog iets trekken of heb ik ’s ochtends nog een piepklein beetje ochtendstijfheid, maar dat gaat steeds beter.

Het is dus vanzelf goed gekomen, nouja, met hulp van ijs, rekken en een tijdje smeren, maar ik ben tussentijds wel ongerust geweest. Nadat ik een tijdje terug uit Spanje was, kwam erbij dat het gebied onder de knokkel aan de buitenkant van mijn enkel ook gevoelig werd. Ik zat daar op een gegeven ogenblik aan te voelen, zo van: wat is het dat ik hier voel? En toen voelde ik iets uitsteken wat links niet zat en waarvan ik dacht: dat lijkt wel een puntje van een bot. Mijn masseur dacht dat ook, en toen ben ik toch maar even naar de huisarts gegaan. Die stelde me meteen gerust: ja, dat was een botpuntje, maar dat was niet de oorzaak van mijn klachten, want als ik net iets gebroken of ontwricht had, zou ik meer pijn hebben en zou het dik zijn en rood.

Okee – maar heb ik dan ooit, mogelijk lang geleden, daar iets gebroken? Nooit wat van gemerkt. Misschien loop ik al heel lang rond met een botpuntje in m’n rechterenkel, weet ik veel. Dat zijn wel gekke dingen: hoe goed ken ik mijn eigen lijf eigenlijk?

Omdat ik dacht, en de huisarts ook, dat ik misschien door mijn rechtervoet gezakt was ofzoiets, verwees de huisarts me door naar een podotherapeut. Daar ging ik met een beetje terughoudendheid heen, want ik had de ervaring dat die standaard met steunzolen als oplossing komen, en daar zat ik niet op te wachten, al was het maar omdat ik op blote voeten en birkies wil kunnen lopen. Maar ik trof een podotherapeut die daar eigenlijk ook niet zo van was, of althans: hij zag aan mijn voeten niet iets wat per se gecorrigeerd moet worden en was het wel eens met mijn aanpak van mijn voeten het zo veel mogelijk zelf laten oplossen en ze sterk houden. Daar was ik verrast door en blij mee.

De achillespees, zo dacht hij, kwam door een simpel geval van pech: ook een misstap die ik amper heb gemerkt. Op de rustdag in St. Jean-Pied-de-Port, ik kan me vagelijk herinneren dat mijn voeten niet blij waren met een middeleeuws trapje ofzoiets, maar echt erg was dat niet. Maar het heeft niet meteen goed kunnen herstellen vanwege het vele fietsen. Die gevoeligheid onder de knokkel, dat kwam door overbelasting door compenseren: ik was te veel op de buitenkant van mijn voet gaan lopen en fietsen, uit angst om die voet plat te trappen. Daar kon ik wel wat mee. Het zou wel weer goedkomen, en daar lijkt het ook op inderdaad, al duurt dat wel lang. Het bleef zo bij één, geruststellend, bezoek.

Dat was mooi allemaal, en die overbelaste buitenkant was weg zodra ik er even een paar dagen op had gelet om ‘gewoon’ te lopen en te fietsen. Maar op de fiets hield ik dan, net als eerder, het gevoel dat ik m’n rechtervoet wat te plat trapte. Ik rijd met fiets-inlegzolen, misschien moesten die toch wat steviger of hoger? Bovendien waren mijn racefietsschoenen hartstikke versleten. Ik stel het kopen van nieuwe schoenen altijd lang uit, omdat ik het lastig vind om goede te vinden en het ook altijd een heel gepruts is om dan de plaatjes er weer goed onder te krijgen. Met de moeizame zoektocht naar vakantiefietsschoenen ook nog vers in mijn geheugen dacht ik: ik zoek hulp. Zo ben ik terechtgekomen bij Lars van Pedalfit.

Dat beviel goed. Het leidde tot nieuwe schoenen, opnieuw van Lake, specialist in breedtematen en ook het merk van mijn oude racefietsschoenen en mijn triathlonschoenen (beide ooit op advies van TriPro, wat nu wel erg ver weg is om advies te gaan vragen); m’n plaatjes zitten daar net iets anders onder maar wel weer met het ophoginkje en wigje rechts waar ik al langer mee rijd, en ik heb nieuwe – standaard – inlegzolen die wat steviger zijn dan de oude. Alles bij elkaar rijdt dat super! Heerlijk om zo veel ruimte te hebben rond mijn voorvoet, het pijnpunt (letterlijk) van die vakantiefietsschoenen.

Het betekende wel ook dat ik voor de 2e keer dit jaar afscheid moest nemen van dierbare schoenen. Op dit paar heb ik veel meegemaakt, onder andere 10 jaar geleden de hele triathlon:

Dank jullie wel, schoenen! Op naar nieuwe avonturen met jullie opvolgers.

Door Louise|2026-09-07T09:47:08+02:007 september 2026|Fiets, Loop|0 Reacties

Lees meer

Update collectie multisport-afstanden

Ik beloofde ‘m naar aanleiding van het opvullen van de lege plek van de kwart run-bike-run: mijn collectie afstanden, aangelegd sinds mijn eerste triathlonjaar, 2011. Als er geen naam of plek achter staat, deed ik ‘m al meerdere keren, dat zijn de gebruikelijkere afstanden. Uitzondering qua gebruikelijkheid is de vrij zeldzame 1/3 triathlon, maar die deed ik desalniettemin wel al op 2 plekken: Oud Gastel en Leiderdorp.

Triathlons:
• 1/16e (Vrouwentriathlon Utrecht 2018)
• XS (Gravelines 2022: 400-10-2,5)
• 4-16-4 (Kopenhagen 2017; de 4 staat voor 400)
• 1/8e
• Sprint
• Kwart
• Olympische/standaard afstand
• 90 (Brouwersdam 2019: 1-80-10)
• 1/3e
• Mitteldistanz (Bocholt 2015 en 2017: 2-90-20, )
• Halve
• Hele (Vichy 2016).
Daarbij ook nog de 111 (Bilzen 2015 en 2016: 1-100-10), maar die telt niet helemaal mee omdat ik daar beide keren niet ben gefinisht door zwemkou of blessureleed. In totaal heb ik hem wel afgelegd, alleen niet in één keer achter elkaar.

Andere multisport:
• 1/8e run-bike-run (ook een keer vrijwillig zelfs, in Spijkenisse, 2017; de andere korte alsmede de langere twee r-b-r’s hieronder waren allemaal tegen wil en dank: vanwege afgelast zwemmen bij een triathlon)
• ¼ run-bike-run (Hoeksche Waard 2026)
• ½ run-bike-run (Luxemburg 2016)
• ‘L’ (halve) aquabike (Gravelines 2022)
• 1/8e zwemloop

Om dit nog uit te breiden qua triathlons moet ik zoeken naar niet-reguliere afstanden. Daar heb ik geen concrete plannen voor. Wel voor de 1/4e zwemloop: bedoeling is om die in het voorjaar eens een keer te gaan doen. Andere aquabikes zou ik ook leuk vinden, maar die zijn zeer zeldzaam.

Door Louise|2026-09-26T10:24:17+02:004 september 2026|Triathlon algemeen|0 Reacties

Lees meer

3 must-reads

De afgelopen week las ik online 3 dingen die ik graag doorgeef, gevolgd door een nakomend bericht:

Op https://indewaaier.substack.com/p/lieve-nina maakt Thijs Zonneveld terecht tamtam over het verongelukken van een jonge fietster in het bijzonder en de toenemende onveiligheid in het verkeer, leidend tot het om zeep helpen van onze fietscultuur, in het algemeen. Hij verwoordt het tragisch en mooi, vind ik, en zijn oproep is behartigenswaardig: we moeten meer tamtam maken hierover!
Ik ontdekte een weblog waarvan ik dacht: wonderlijk dat ik dat niet eerder in de smiezen heb gekregen. Het gaat om Triathlon for Masters van Rob Heller. Hij schrijft mooie wedstrijdverslagen van bijzondere wedstrijden, zoals het WK Aquabike en een soort ultra-aquabike in de VS over de afstand van de hele triathlon. Hier en daar laat hij ook wat doorschemeren over dat al dat sporten tot spanningen leidt in zijn omgeving, jaloezie misschien – waar ik onlangs ook over schreef. Daar werd ik wel nieuwsgierig naar. Ik heb hem gemaild, nog niet teruggehoord. Wordt misschien vervolgd dus.
Ik heb het hier vaker over de kerels van The Growth Equation waar ik fan van ben, en ik heb ook al vaker geschreven dat ik hier wel naar bijna al hun posts kan verwijzen en dat dus alleen maar doe in heel bijzondere gevallen. Welnu, onlangs schreef Steve Magness een post die me bijzonder aansprak: over wat saaiheid (verveling) eigenlijk is. We denken dat dat ‘m zit in herhaling, in steeds hetzelfde doen. Maar nee, zegt hij, het gaat om ervaren zinloosheid. Om ergens echt goed in te worden, móet je veel oefenen, en dus móet je veel herhalen. Dat is niet saai, daar moet én kun je juist van gaan houden. Het is mij uit het hart gegrepen en ik had bij het lezen herinneringen aan discussies die ik heb gevoerd over de saaiheid van rustige duurtrainingen en steeds dezelfde intervallen doen.

En dan tot slot nog de nakomer: na de halve triathlon in Klazienaveen onlangs zijn een heleboel deelnemers ziek geworden, zo las ik op Trikipedia (of eigenlijk: het dook op in manliefs algoritme). Dat is natuurlijk wat je niet wil – het ging er zaterdag in de Hoeksche Waard nog over: liever niet zwemmen dan later ziek worden. Maar vooral frappant: toen manlief en ik daar in 2019 meededen, was het ook al het geval. Ik heb toen geen last gehad, hij wel. Er komt nu onderzoek, en dat lijkt me de juiste weg: goed uitzoeken!

[ fusion_text]

Door Louise|2026-09-11T17:24:14+02:003 september 2026|Boeken, Triathlon algemeen|0 Reacties

Lees meer

Maandarchieven: september 2026

‘Een boek met een mooie boodschap:
laat je niets wijsmaken, sport verstandig en blijf realistisch.’

Maandarchieven: september 2026

‘Een boek met een mooie boodschap: laat je niets wijsmaken, sport verstandig en blijf realistisch.’

‘Een boek met een mooie boodschap:
laat je niets wijsmaken, sport verstandig en blijf realistisch.’